بخش ۱۱۵ - نصحیت کردن زن مر شوی را کی سخن افزون از قدم و از مقام خود مگو لم تقولون ما لا تفعلون کی این سخن‌ها اگرچه راستست این مقام توکل ترا نیست و این سخن گفتن فوق مقام و معاملهٔ خود زیان دارد و کبر مقتا عند الله باشد

زن به مرد فریاد زد و گفت ای ریاکار من دیگر فریب تو را نخواهم خورد.

هوش مصنوعی: حرف‌های بی‌خود و ادعاهای بی‌پایه را نزن، و از خودبزرگ‌بینی و تکبر هم صحبت نکن.

هوش مصنوعی: چند کلمه پر زرق و برق و شلوغ را رها کن و به وضع خود بنگر و خجالت بکش.

هوش مصنوعی: غرور و خودبینی بسیار ناپسند است، و حتی افرادی که در شرایط دشواری به سر می‌برند و به دیگران وابسته‌اند، از آن هم زشت‌ترند. روزی سرد و برفی ست و در این اوضاع، لباس افراد هم خیس و نامناسب شده است.

هوش مصنوعی: چندین ادعا و حرف و رفتار پوچ داری؟ در حالی که تو خانه‌ات مانند خانه یک عنکبوت است.

هوش مصنوعی: این جمله به این معناست که تو از طریق رضایت و قناعت به زندگی، به آرامش و نورانیتی در روحت دست یافته‌ای. همچنین، از همین قناعت، اسم و نشانی هم برای خودت کسب کرده‌ای.

هوش مصنوعی: پیامبر از قناعت پرسید و بیان کرد که قناعت همانند گنجی است که تو نمی‌توانی ارزش آن را درک کنی، حتی با وجود تمام رنج‌هایی که می‌کشی.

هوش مصنوعی: این احتیاط و صرفه‌جویی نیست، بلکه به خزانه‌ی درون خود نگاه کن و به رنج و غم خود نبال.

هوش مصنوعی: نمی‌خواهم به کسی کمتر از خودم توجه کنم، چون انصاف من به اندازه‌ای نیست که به نادرستی رفتار کنم.

هوش مصنوعی: وقتی که با سر و سامان و راحتی حرکت می‌کنی، مانند ملخی هستی که در آسمان به راحتی پرواز می‌کند و در حین پرواز به سوی هدفش می‌جهد.

هوش مصنوعی: با سگ‌ها به خاطر استخوان‌ها در دعوا و مجادله‌ای هستم، همچون نی که در میان غم و اندوهی اشک‌هایش خشک شده است.

هوش مصنوعی: به من به چشم تحقیر نگاه نکن، زیرا وقتی که چنین می‌کنی، ممکن است سخنانی بگویم که در وجود تو جریان دارد و از عمق وجودت سر برآورد.

هوش مصنوعی: تو خود را بسیار باهوش و عقل‌مند می‌بینی، اما من که به نظر تو کم‌عقل هستم را چگونه مشاهده کرده‌ای؟

هوش مصنوعی: انسان در غفلت و بی‌خبری به سر می‌برد، همچون گرگی که نادان است و از ننگ و خفت عقل بی‌بهره است.

هوش مصنوعی: وقتی که خرد تو به شدت به دیگران وابسته است، این دیگر عقل نیست، بلکه بیشتر شبیه به زهر و آسیب‌زایی است که به جای کمک، ضرر می‌زند.

هوش مصنوعی: دشمن تو، که ظلم و فریب می‌زند، به خدا پناه می‌برم. امیدوارم که نعمت و هوش تو از ما دور باشد.

هوش مصنوعی: تو هم مانند مار خطرناکی و هم جادوگری که دیگران را فریب می‌دهد. این واقعاً جاى تعجب است که چه طور می‌توانی هم مارگیر باشی و هم خودت به شکل مار درآمده‌ای، این کار زشت و خفت‌آور است.

هوش مصنوعی: اگر زاغ زشتی‌های خود را می‌شناخت، به قدری از غم و درد می‌سوخت که مانند برف آب می‌شد.

هوش مصنوعی: مرد جادوگر وقتی می‌خواند که دشمنش او را جادو می‌کند، مانند افسون بر مار و همچنین مار نیز بر او جادو می‌کند.

هوش مصنوعی: اگر دام او نبود، چگونه تو شکار این افسون می‌شدی؟

هوش مصنوعی: مردی که به خاطر طمع و سودجویی در کارش غرق شده است، هرگز نمی‌تواند در آن زمان، جادو و جاذبه‌ی افسون را درک کند.

هوش مصنوعی: مار به فسون‌گر می‌گوید: "ببین، آیا آن فریبی که من دارم را خودت مشاهده کردی و حالا به من نگاه کن."

هوش مصنوعی: تو به نام خدا مرا فریب می‌دهی تا من را در شور و شوق رسوا کنی.

هوش مصنوعی: اسم خداوند را بر زبان راندی، اما تو با اندیشه‌ات نام او را به تله انداختی. افسوس که چنین کردی!

هوش مصنوعی: خداوند نام خود را از تو می‌گیرد و به من می‌دهد، و من جان و تن خود را به نام او تقدیم می‌کنم.

هوش مصنوعی: این جمله به نوعی بیان‌کننده این است که شخصی یا باید به زخم و درد او احساس عاطفی عمیق داشته باشد و در نتیجه جانش را بر روی آن بگذارد، یا اینکه خود او نیز مانند شخصی که در قید حبس و رنج است، به وضعیت مشابهی دچار شود. در واقع، سخن از همدردی و هم‌سرنوشتی است.

هوش مصنوعی: زن با لحن خشن و تند، سخنانی را علیه همسر جوانش بیان کرد و به او موارد زیادی را یادآوری کرد.