بخش ۱ - باب زاهد و مهمان او

برهمن جواب داد: هر عملی، مردان ِ خود را می طلبد. هر کسی که از سِمَت و پیشه ی موروثی و خانوادگی خود و هنری که آموخته است درگذرد و وارد کاری شود که لایق حال او نباشد و با اصل او موافق نباشد، بی تردید در آن موفق نمی شود و سرگشته می شود و اندوه می بیند و حسرت می خورد که دیگر فایده ای ندارد. و بازگشتن از این راه، به کار ِ او نخواهد آمد. هرچند که گفته اند که حرفه و پیشه ی آدمی، فراموشش نخواهد شد، اما در حقیقت دقیقه ها و نکته های آن پیشه، فراموش خواهد شد. مَرد، باید در عرصه‌یِ کاری که انجام می‌دهد، ثبات ِ قدم بوَرزَد و ایستادگی کند و به خاطر ِ آرزو و هوس، دست در شاخه‌یِ تازه نیندازد و به زیبایی ِ شکوفه و به طراوت ِ برگ ِ شکوفه فریفته نشود. چون که نمی‌داند و مطمئن نیست که آیا میوه‌یِ آن شیرین خواهد بود و سرانجام ِ خوشی خواهد داشت یا نه. پیامبر گفته است که کسی که از چیزی ارتزاق می‌کند، می‌بایست به آن پایبند باشد. و از امثال ِ این مقدمه، حکایت ِ آن زاهد است. رای پرسید که آن حکایت چیست.