برگردان به زبان ساده
آخِر رای من بر عبادت قرار گرفت، چه مشقت طاعت در جنب نجات آخرت وزنی نیارد، و چون از لذات دنیا، با چندان وخامت عاقبت، ابرام نمی باشد و هر آینه تلخی اندک که شیرینی بسیار ثمرت دهد بهتر که شیرینی اندک که از او تلخی بسیار زاید، و اگر کسی را گویند که صد سال در عذاب دایم روزگار باید گذاشت چنانکه روزی ده بار اعضای تو را از هم جدا میکنند و به قرار اصل و ترکیب معهود باز میرود تا نجات ابد یابی باید که آن رنج اختیار کند. و این مدت به امید نعیم باقی بر وی کم از ساعتی گذرد. اگر روزی چند در رنج عبادت و بند شریعت صبر باید کرد عاقل از آن چگونه ابا نماید و آن را کار دشوار و خطر بزرگ شمرد؟
هوش مصنوعی: در نهایت، تصمیم من به عبادت معطوف شد، زیرا مشقت عبودیت در مقایسه با نجات در آخرت ارزشی ندارد. لذتهای دنیوی، با آن همه تبعات بد، ارزش وفاداری به آنها را ندارند. بهراستی، تحمل تلخی کمی که میتواند شیرینی بسیار به همراه داشته باشد، بهتر از داشتن شیرینی اندکی است که به تلخیهای فراوان ختم میشود. اگر به کسی بگویند که باید صد سال را در عذاب بگذراند، بهگونهای که هر روز ده بار اعضای بدنش را از هم جدا کنند و دوباره سرهم کنند تا به نجات ابدی برسد، باید این رنج را بپذیرد. و این مدت با امید به نعمتهای پایدار، به هیچ وجه بیشتر از یک ساعت به نظر نخواهد آمد. اگر روزهایی چند باید در سختی عبادت و رعایت شریعت صبر کرد، یک فرد عاقل چگونه میتواند از آن فرار کند و آن را کار دشوار و خطرناک بداند؟
