قصیدهٔ شمارهٔ ۱۳ - وله ایضا

هوش مصنوعی: تا زمانی که جهان برقرار است، امیدوارم که زندگیِ خان همیشه خوش و پربار باشد و او از زندگی لذت ببرد و کامیاب شود.

هوش مصنوعی: تا زمانی که آن شخصیت بی‌نظیر در میان بزرگان این زمان وجود دارد، بر تو باد.

هوش مصنوعی: هر کسی که در حضور پروردگار قرار می‌گیرد، به جایی می‌رسد که نشان‌دهنده‌ی قدرت و بزرگی خداوند است، مانند بادی که نشانه‌ای از وجودش در فضا باقی می‌گذارد.

هوش مصنوعی: خشت زیر فرش درب خانه‌اش به اندازه‌ای باارزش است که به بلندای هفتمین آسمان می‌رسد.

هوش مصنوعی: مقام و جایگاه خوشبختی و سعادت او فراتر از این است که تنها به یک مکان خاص محدود شود.

هوش مصنوعی: این شخص که یکتاست و در کل دوران بی‌نظیر است، از مشکلات و آسیب‌های زمانه در امان باشد.

هوش مصنوعی: دست او که همیشه مایه‌ی افتخار و بزرگی است، برتر از هر چیز دیگری است و به مانند فرق ستاره‌ها نمی‌باشد.

هوش مصنوعی: اقبال که آزادی عمل دارد، همیشه در کنار او باد هم‌راستا و همگون است.

هوش مصنوعی: کمک و نصرت او همچون جریانی دائمی است که بی‌وقفه ادامه دارد.

هوش مصنوعی: پیروزی او به خاطر همراهی دائم شب و روز با او است، در زنجیره‌ای از خدمتگزاران.

هوش مصنوعی: هر پیروزی که در زندگی به دست می‌آید، خود آغازگر موفقیت‌های دیگری خواهد بود.

هوش مصنوعی: از میان جمعیت و نیروی او، وفور نعمت و بهره‌ای برایش به دست آمده که در دنیا، هر کس باید از آن استفاده کند و بهره‌مند شود.

هوش مصنوعی: آنکه از عمرش می‌کاهد و رنج می‌برد، ناگهان باید منتظر مرگ باشد.

هوش مصنوعی: امروز شاه با صلابت و محترم وجود دارد، امیدوارم لطف و مهربانی او به صورت پنهان باقی بماند.

هوش مصنوعی: او همیشه باقی است و خوشبختی‌اش همراه با خوشبختی صاحب زمان خواهد بود.

هوش مصنوعی: این شعر به این معناست که این نظم آزاد و طبیعی مانند دعایی است که به یک فرد دانا و آگاه ارائه می‌شود. به عبارت دیگر، شاعر می‌خواهد بگوید که این شعر به‌گونه‌ای ساخته شده که شایسته توجه و درک فردی با فهم و نکته‌سنجی است.