شمارهٔ ۳۷ - و منه ایضاً فی التّشبیب و التّجبیب علیه الرحمه

هوش مصنوعی: زیبایی و فریبندگی زلف‌های پرچین و شکن تو به حدی است که وقتی بر روی تو می‌افتد، دل‌ربایی آن از بین نمی‌رود بلکه همچنان جذاب و دلنشین باقی می‌ماند.

هوش مصنوعی: وقتی حال و روز من دچار تشتت و آشفتگی می‌شود، وضع زندگی‌ات هم همانند موهای تو به هم می‌ریزد و نامنظم می‌شود.

هوش مصنوعی: اگر رقیب تو دیوی است و دهانت مانند نگین جمشید می‌درخشد، می‌ترسم که دیو قدرتش را به دست آورد و آن نگین ارزشمند تو را از دست بدهی.

هوش مصنوعی: تنها لعل توست که التیام‌بخش زخم‌های دلم می‌باشد. هرگز نشنیده‌ای که نمک بر زخم بخورد و دردش را تسکین دهد؟

هوش مصنوعی: حجاب یا پوشش خود را کنار بگذار و از زیبایی‌ات بهره‌برداری کن، زیرا می‌ترسم که بر اثر جذابیت تو، آتش عشق به عالم و انسان‌ها آسیب رساند و همه‌چیز را در بر بگیرد.

هوش مصنوعی: هیچ دلی را ندیده‌ام که بدون غم باشد، چون همیشه دل و غم همراه هم هستند و نمی‌توانند از یکدیگر جدا شوند.

هوش مصنوعی: انسان به خاطر زیبایی و جذابیت او به دام عشق و محبتش گرفتار می‌شود و جای تعجبی نیست اگر همه آدم‌ها به این دام بیفتند.

هوش مصنوعی: راز دل خود را با کسی در میان نگذار، زیرا فکر نکن که از میان صدها دوست، یکی پیدا می‌شود که بتواند به این راز پی ببرد و آن را حفظ کند.

هوش مصنوعی: اگر روزی به سرزمین شهیدان سفر کنی، شور و حال قیام در تمام جهان را به وجود خواهی آورد.

هوش مصنوعی: در دنیای عشق و زیبایی تو، دل من به طرز عجیبی درگیر شده و به خاطر این احساس عمیق، نگران هستم که نکند به دام بیفتم و گرفتار شوم.

هوش مصنوعی: آزادی از چنگ عشق امکان‌پذیر نیست؛ هر کس به این چنگ بیفتد، به شدت در آن گرفتار خواهد شد.

هوش مصنوعی: هر کسی که از جام لبهای یار بوسه‌ای بزند، همیشه زنده و زندگی‌بخش خواهد بود و تسلیم مرگ نخواهد شد.