شمارهٔ ۱۳۴ - در مدح جنّت مکان علی قلی میرزا طاب ثراه

هوش مصنوعی: زمان آن رسیده است که از چهره‌ات پرده برداری کنی، دلداده‌های زیادی در انتظار هستند.

هوش مصنوعی: اگر یک بار زیبایی‌ات را نشان بدهی، بازاری از دو دنیا برپا می‌شود، غافل از این که تو چقدر زیبا هستی.

هوش مصنوعی: چشم‌ها به تو از همه طرف خیره شده‌اند تا ببینند کدام یک از رهگذران، نظر تو را جلب می‌کند.

هوش مصنوعی: مدام برای درمان ناتوانی دل‌ها به دنبال زیبایی و شیرینی هستی.

هوش مصنوعی: ای جوانه‌ی تازه در باغ زیبایی، افسوس که درد و کینه، میوه‌ی توست.

هوش مصنوعی: آشکار است که زیبایی چهره و موی معشوق، هر روز و هر شب بر دل‌ها اثر می‌گذارد.

هوش مصنوعی: از دسته موی سیاه خود، دامی به دور ماه افکنده‌ام.

هوش مصنوعی: تو با زیبایی و ظرافتی که داری، بر مهر و مه (خورشید و ماه) فخر می‌کنی، مثل یک خواجه که بر غلامی خودش افتخار می‌کند.

هوش مصنوعی: شهزاده علی قلی که همیشه مانند آسمان بر سر پدرش سایه دارد.

هوش مصنوعی: ای پادشاه، تو مانند درختی هستی که با بخشش وجودش، برگ و بار می‌دهد.

هوش مصنوعی: شاد و خوش باش «محیط»، زیرا تو از نعمت و بخشش کسی برخورداری که به شدت ارزشمند و با استعداد است و موهبت‌های فراوانی را به تو عطا کرده است.