حکایت شمارهٔ ۱۰۴

هوش مصنوعی: گفته شده که استاد بوصالح که قاری بود، بیمار شد. بنابراین، شیخ خواجه بوبکر مؤدب به صاحب فراش گفت که دوات و قلم بیاورد تا حرزی برای بوصالح بنویسد. سپس فرمود که بنویس، یک بیت شعر.

هوش مصنوعی: در جایی، حوران به تماشای معشوقه‌ام ایستاده‌اند و مقام رضوان، به‌خاطر زیبایی او حیران و شگفت‌زده مانده و فقط به زدن دست بر روی هم راضی شده است.

هوش مصنوعی: یک دانه سیاه بر چهره‌ی معشوقه‌ام نقش بسته و ابدال (افراد پاک و الهی) به خاطر ترس از چنگ (شاید به معنای قدرت یا سرنوشت) در کتاب مقدس زخم زده‌اند.

هوش مصنوعی: خواجه بوبکر مؤدب نامه‌ای نوشت و آن را به نزد بوصالح بردند. پس از مدتی، اثر بیماری او کاهش یافت و آن عارضه برطرف شد.