حکایت شمارهٔ ۲۳

هوش مصنوعی: عمید خراسان بیان کرده که او از زمان ورودش به بنشابور ارادت خاصی به شیخ بوسعید و فرزندان او پیدا کرده بود. هر روز صبح از کنار خانقاه شیخ عبور می‌کرد و روزهایی که آنجا می‌دیدش، برایش خوش یمن بود. یک شب تصمیم گرفت در روز بعد به دیدن شیخ برود و هدیه‌ای برای او بیاورد. بنابراین، هزار درم سیم را که معادل نوزده دینار بود، در یک کاغذ پیچید و قصد داشت در روز مقرر، آن را به شیخ تقدیم کند. او تنها بود و هیچ‌کس از این تصمیمش خبر نداشت. پس از مدتی به فکرش رسید که شاید این مقدار زیاد باشد، بنابراین تصمیم گرفت نیمی از آن را نگه دارد و فقط پانصد درم به شیخ ببرد. در روز ملاقات، او سلام کرد و هدیه‌اش را به خواجه حسن مؤدب داد. حسن این هدیه را به گوش شیخ رساند، و شیخ با توجه به اینکه نیمی از هدیه در پس بالش او مانده، گفت که او باید تمام آیا پیدا کند. عمید بعداً متوجه شد که این موضوع سبب ناراحتی‌اش شده و بلافاصله چاکری فرستاد تا باقی هدیه را بیاورد. پس از اینکه هدیه کامل شد، از شیخ خواست که او را بپذیرد و شیخ با تمایل پذیرفتن او را تأیید کرد و به او گفت که همه چیز درست شده و می‌تواند به سلامت برود. عمید ادامه می‌دهد که بعد از این ملاقات، هیچ‌کس نتوانسته بود او را ناراحت کند و زندگی‌اش پر از برکت و راحتی بود. او هر روز بیشتر به کار و زندگی خود می‌پرداخت و به این ترتیب زندگی‌اش بهبود می‌یافت. به هنگام بازگشت، شیخ او را از دور مشاهده کرد و گفت که در پس این مرد، کارهایی انجام می‌شود.