شمارهٔ ۲۴ - در مدح ابراهیم میرزا

هوش مصنوعی: چه خوب است که بازار جدایی از تو گرم و پررونق است، در حالی که دل تو به آشنایی با این جدایی ناآشنا و بی‌خبر است.

هوش مصنوعی: عشق و وصالت را به طور پنهان نگه داشته‌ای، انگار که می‌خواهی دل کسی را به آزمون بگذاری.

هوش مصنوعی: این بیگانگی‌ها باید برایت شرم‌آور باشد، بخصوص بعد از اینکه مدت زیادی با هم آشنا بوده‌ایم.

هوش مصنوعی: آسمان تقدیر، ای ابراهیم، بر بلندی‌اش پوشش عظمت و بزرگ‌منشی را بر تن کرده است.

هوش مصنوعی: در دوران حیاتش، نشانه‌های بی‌وفایی و عدم وفاداری از طرف روزگار و مردم به او دیده می‌شود.

هوش مصنوعی: عقل و خرد در زمان عدالت با قدرت و توانمندی خود، به مبارزه می‌پردازند.

هوش مصنوعی: تو مثل سروی هستی که در باغ‌های بهشت برفراشته شده و زیبایی‌ات همه جا را می‌نوازد.

هوش مصنوعی: اگر به کوه نگاه کنی و رنگ لعل را ببینی، همانند رنگ کهربا است که به خاطر عتاب و شدت غضب به وجود آمده است.

هوش مصنوعی: اگر آینه بتواند تصویر پرچم را ببیند، آن را از روی زنگار و کثیفی برداشته و نمایان می‌کند.

هوش مصنوعی: وقتی عیسی (ع) به شوق خدمت به تو، در رحم مادر بچه‌ای نقشی می‌زند، در اینجا سخن از بی‌کدخدایی است. این بدان معناست که عشق و ارادت به تو، حتی بدون واسطه نیز می‌تواند به وجود آید.

هوش مصنوعی: خوشا به حال آن جنگی که دلیران فداکار با شجاعت به سمت قلب دشمن پیش می‌روند.

هوش مصنوعی: آسمان پر از صدای بلند و شگفت‌انگیز است، مانند زنگی که در چندین مکان به صدا در می‌آید و جلب توجه می‌کند.

هوش مصنوعی: آیا مرگ به زیبایی مژگان غزالان، بر نوک دندان‌های خود می‌آموزد؟

هوش مصنوعی: اگر کسی در یک جا بر قدرت و تسلط خود تاکید کند، مانند یک شاه شطرنج که حتی با وجود ضعف‌ها و نقص‌ها، می‌تواند برتری خود را نشان دهد.

هوش مصنوعی: شخصی که از چیزی می‌گریزد، در خواب هم آرامش نمی‌یابد و نمی‌تواند به راحتی قدم بردارد.