شمارهٔ ۵۹ - صفت یار به حج رفته بود

مسعود سعد سلمان » توصیفات » شهرآشوب » شمارهٔ ۵۹ - صفت یار به حج رفته بود

به حج شدی و من از اندهان هجرانت

به گرد خانه تو گشته ام چو حاج دوان

تو ماه و مکه ز روی تو آسمان برین

تو حور و کعبه ز روی تو روضه رضوان

رواست ار تو مرا می کشی به تیغ فراق

از آن که رسم بود در حج ای پسر قربان

وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)

قالب شعری:غزل/قصیده/قطعه

منبع اولیه: ویکی‌درج

تعداد ابیات: 3

* با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.

به حج شدی و من از اندهان هجرانت

به گرد خانه تو گشته ام چو حاج دوان

هوش مصنوعی: به سفر حج رفتی و من از درد دوری‌ات به دور خانه‌ات می‌گردم مانند کسانی که به سمت خانه خدا می‌روند.

تو ماه و مکه ز روی تو آسمان برین

تو حور و کعبه ز روی تو روضه رضوان

هوش مصنوعی: تو مانند ماهی و مکه، زیبایی‌ها و نور تو در آسمان دیده می‌شود. تو مانند حوری و کعبه، جلوه‌گاه بهشت و رضوان هستی.

رواست ار تو مرا می کشی به تیغ فراق

از آن که رسم بود در حج ای پسر قربان

هوش مصنوعی: اگر تو با تیغ جدایی مرا به قتل برسانی، ایرادی ندارد؛ زیرا این امر در سفرهای معنوی روالی است، ای پسر قربانی.