شمارهٔ ۶۹ - شکایت از روزگار

هوش مصنوعی: در این دوران، شرایط به شدت دشواری وجود دارد و هیچ کس برای کمک به دیگران فریاد نمی‌زند، امیدوارم که این وضعیت ادامه پیدا نکند.

هوش مصنوعی: من شیر را می‌بینم که به رنگی خاص در آمده و اطراف من مانند یک بازیچه است.

هوش مصنوعی: یعنی هیچ چیز دیگری جز سوسن آزاد نیست و هیچکس جز ابر وجود ندارد.

هوش مصنوعی: من هرگز نگفتم که این حرف درست است، معاذالله، بلکه این سخن به قدری ضعیف است که حتی نمی‌توان به آن اعتنا کرد.

هوش مصنوعی: بزرگان و پیشوایان هر یک در نعمت‌ها و فضیلت‌های پایدار و ماندگار جایگاه ویژه‌ای دارند.

هوش مصنوعی: جهان جز حیرت و شگفتی چیز دیگری نیست و به کار من نگاه کن که چگونه وقتی شگفتی به وقوع می‌پیوندد، عمل می‌کنم.

هوش مصنوعی: به اندازه صد در به وسیله هنرم، تلاش کردم، اما با وجود این، هیچ یک از درهای آسمان به روی من باز نشد.

هوش مصنوعی: اگر زمان بگذرد و آتش به وجود آید، هرگاه انگشتانم را به گل و شمشاد بزنم، نشان‌دهنده‌ای از زیبایی و لطافت طبیعت خواهد بود.

هوش مصنوعی: بار سنگین غم که بر دوشم بود، حالا دیگر از بین رفته و به دلیل قوت اراده‌ام، به راحتی می‌توانم با دو دسته کار سخت مقابله کنم.

هوش مصنوعی: اگر دل آدم سکوت کند، فایده‌ای نخواهد داشت حتی اگر فریاد هم بزند.

هوش مصنوعی: اگرچه ن ancestors من افراد بزرگ و با استعداد هستند، اما هر یک از آن‌ها در هنر خاصی خود استاد و ماهر بوده‌اند.

هوش مصنوعی: من نسبت به خودم مانند مروارید عمل می‌کنم، نه مانند خاکستر. زیرا خاکستر از آتش به وجود آمده است.

هوش مصنوعی: روزگار با بدی‌ها و خوبی‌هایش به سرعت می‌گذرد؛ همان‌طور که خاک بر زمین می‌ماند و مانند باد به سرعت در حرکت است.

هوش مصنوعی: اگر از بدی او به دل غمگین شوم، از نیکی‌اش نیز به راحتی خوشحال نخواهم شد.

هوش مصنوعی: این دنیا دوام و ثبات ندارد، چون شالوده‌اش بر روی آب گذاشته شده است.