شمارهٔ ۴۹ - در وصف شراب فرماید

هوش مصنوعی: ای شراب! جان و تن من فدای تو باد، چونکه از ریشه دل من غم و اندوه را قطع کردی.

هوش مصنوعی: من هر جا که تو باشی، برایم خوب است و بیداری‌ام در کنار تو خوشایند و دلنشین است.

هوش مصنوعی: وجود تو برای من مانند راز و شادی زندگی است؛ با تو هر لحظه از زندگی‌ام شیرین و شاداب است.

هوش مصنوعی: هر جا که تو باشی، آنجا برای من همه جا محسوب می‌شود. من هر کجا که تو را ببینم، حس می‌کنم که آن مکان، محل وجود من است.

هوش مصنوعی: جایی که تو بودی، ایام گذشته نیز در آن جاست؛ آنجا همه خاطرات شیرین و روزهای خوش من وجود دارد.

هوش مصنوعی: ای شرابی که از وجود تو آسایش روح و جسم من به دست می‌آید، امیدوارم همیشه مرا از این نعمت برخوردار کنی.

هوش مصنوعی: یا بادی که در خم من هستی، یا بادی که در قدح من وجود دارد، یا بادی که در دست من است، یا بادی که در دهان من می‌وزد.

هوش مصنوعی: هر سال عطر خوش تو را استشمام کنم و رنگ رخسارت بر روی لباس من بیفتد.

هوش مصنوعی: وقتی که من بمیرم، دوستان آزاد و رفیق من، بدنم را با از شیرین‌ترین شراب شست‌وشو دهید.

هوش مصنوعی: از دانه‌های انگور برایم حنایی بسازید و از برگ‌های سبز گل رز، کفن و لباس پوشیدنم درست کنید.

هوش مصنوعی: در زیر سایهٔ گل‌ها، جایی را برای خودم آماده کرده‌ام تا بهترین مکان برای سکونت من باشد.

هوش مصنوعی: اگر در روز قیامت خداوند مرا به بهشت ببرد، از نعمت‌هایش درخواست می‌کنم تا از خیّر و بخشایشگر خودم، یعنی خدا، بهره‌مند شوم.