خانه معرفی پرسش‌های متداول حریم خصوصی بیت تصادفی تازه‌های گنجور تماس

رباعیات مهستی بر اساس پژوهش مهدی دهقان

مهستی گنجوی » رباعیات مهستی بر اساس پژوهش مهدی دهقان

شمارهٔ ۱ : قصاب چنانکه عادت اوست، مرا

شمارهٔ ۲ : عشق آمد و کرد مست و دلشاد مرا

شمارهٔ ۳ : لایق نبوَد طبع خردمندان را

شمارهٔ ۴ : دی گفتمش آن خوش پسر درزی را

شمارهٔ ۵ : چون دید که از عشق شدم بی خور خواب

شمارهٔ ۶ : حمّامی را بگو گرت هست صواب

شمارهٔ ۷ : بی روی چو روز آن دو زلف چو شبت

شمارهٔ ۸ : آتش بوزید و جامهٔ شوم بسوخت

شمارهٔ ۹ : ای سرمهٔ چشم سروران خاک درت

شمارهٔ ۱۰ : آن دلبر قصاب دکان می‌آراست

شمارهٔ ۱۱ : ای وعده چو زلف تو کژ و، بالا راست

شمارهٔ ۱۲ : گفتی که بدین رُخان زیبا که مراست

شمارهٔ ۱۳ : آن کو غم و شادی‌ام بیفزود و بکاست

شمارهٔ ۱۴ : پیری که فنای آدمی را سبب است

شمارهٔ ۱۵ : با ماهرخی که زلف او چون شست است

شمارهٔ ۱۶ : گفتم که: لبم به بوسه‌ای مهمان است

شمارهٔ ۱۷ : ترکی که رخش طراز چین و ختن است

شمارهٔ ۱۸ : از رنگ رخ تو گل عجب شرمگن است

شمارهٔ ۱۹ : با خصم منت همیشه دمسازی‌هاست

شمارهٔ ۲۰ : امشب شب هجران و وداع و دوری است

شمارهٔ ۲۱ : هان ای پسر رواس اینک سه دُرُست

شمارهٔ ۲۲ : چون دلبر من به نزد فصاد نشست

شمارهٔ ۲۳ : دوش از سر پای یار با ما بنشست

شمارهٔ ۲۴ : تُرکم سوی آماجگه آمد سرمست

شمارهٔ ۲۵ : دوشم بگرفت آن نگار سرمست

شمارهٔ ۲۶ : در دست، به پای خویش آمد سرمست

شمارهٔ ۲۷ : آتش‌رویی پریر در ما پیوست

شمارهٔ ۲۸ : دی وقت سحر بلبل شوریدهٔ مست

شمارهٔ ۲۹ : جوله بچه ای که جان و دل خسته‌ اوست

شمارهٔ ۳۰ : قصاب یکی دنبه برآورد ز پوست

شمارهٔ ۳۱ : آن خال که بر گردن مردافکن توست

شمارهٔ ۳۲ : برده‌ست دلم آن رخ زیبای تو دوست

شمارهٔ ۳۳ : دل جای غم توست چنان تنگ که هست

شمارهٔ ۳۴ : چندان که بخواهی غم و رنجوری هست

شمارهٔ ۳۵ : با روی خوشت گل و سمن چیزی هست؟

شمارهٔ ۳۶ : آوازهٔ گل، در انجمن چیزی هست؟

شمارهٔ ۳۷ : آخر به چه جرم این همه کین می‌بایست؟

شمارهٔ ۳۸ : چون دیده مرا فتاده گفتا: چه کسی‌ست

شمارهٔ ۳۹ : ما را سر زلف یار می‌باید، نیست

شمارهٔ ۴۰ : سرمایهٔ خرمی بجز روی تو نیست

شمارهٔ ۴۱ : دردا که دلت به مهر من رای نداشت

شمارهٔ ۴۲ : هنگام صبوح گر بت حورسرشت

شمارهٔ ۴۳ : بر عارض یار من سپهر از انگِشت

شمارهٔ ۴۴ : تا با زنخ تو آشنا شد ریشت

شمارهٔ ۴۵ : در عشق تو هر سوی همی باید رفت

شمارهٔ ۴۶ : شب‌ها که به ناز با تو خفتم همه رفت

شمارهٔ ۴۷ : ترکی که جهان به نرگس مست گرفت

شمارهٔ ۴۸ : من بندهٔ آن جَستن چُست و سُبُکت

شمارهٔ ۴۹ : چون شانه و سنگ اگر پذیرد رایت

شمارهٔ ۵۰ : مسکین تُپک اَر نداشتی پروایت

شمارهٔ ۵۱ : سوگند به آفتاب، یعنی رویت

شمارهٔ ۵۲ : با خلق به داوری بُوَد قاضی چرخ

شمارهٔ ۵۳ : در دهر مرا جز تو دل‌افروز مباد

شمارهٔ ۵۴ : داد شب و روز من شب و روز تو داد

شمارهٔ ۵۵ : دل بر تو نهادم و نبایست نهاد

شمارهٔ ۵۶ : کردی به سخن پریرم از هجر آزاد

شمارهٔ ۵۷ : سوزت همه گِرد جگرم می‌گردد

شمارهٔ ۵۸ : بیمارم و تب در امتحانم دارد

شمارهٔ ۵۹ : جان، در ره غمهاش خطر باید کرد

شمارهٔ ۶۰ : قصه چه کنم که اشتیاق تو چه کرد؟

شمارهٔ ۶۱ : مشکی که ز خون و ختن آهو دارد

شمارهٔ ۶۲ : شاها فلکت اسب سعادت زین کرد

شمارهٔ ۶۳ : آن بت که فلک ورا ستایش می‌کرد

شمارهٔ ۶۴ : معشوقهٔ من تا سپه از یشم آورد

شمارهٔ ۶۵ : هر کارد که از کشتهٔ خود برگیرد

شمارهٔ ۶۶ : آن یار کُلَه‌دوز چه شیرین دوزد

شمارهٔ ۶۷ : چشم تُرکت چو مست برمی‌خیزد

شمارهٔ ۶۸ : گه جای کمان بازو و دوش تو رسد

شمارهٔ ۶۹ : گفتم: نظری، که عمر من فاسد شد

شمارهٔ ۷۰ : خطی که ز روی یار برخاسته شد

شمارهٔ ۷۱ : جانم ز جداییت به فریاد آمد

شمارهٔ ۷۲ : سودازدهٔ جمال تو باز آمد

شمارهٔ ۷۳ : تا از تف آب، چرخ افراشته‌اند

شمارهٔ ۷۴ : آنها که هوای عشق موزون زده‌اند

شمارهٔ ۷۵ : شهری زن و مرد در رُخت می‌نگرند

شمارهٔ ۷۶ : شاهان چو به روز بزم ساغر گیرند

شمارهٔ ۷۷ : هر تیر که آن تُرک سبک‌سایه زند

شمارهٔ ۷۸ : انگشتریِ عدلِ تو ای دشمن‌بند

شمارهٔ ۷۹ : شب را چه خبر که عاشقان می چه کشند

شمارهٔ ۸۰ : دل را چو می ِ لب تو مدهوش کند

شمارهٔ ۸۱ : کس چون تو به عقل زندگانی نکند

شمارهٔ ۸۲ : تا سنبل تو غالیه‌سایی نکند

شمارهٔ ۸۳ : منگر به زمین، که خاک و آبت بیند

شمارهٔ ۸۴ : نجار که در پستهٔ او خنده بُود

شمارهٔ ۸۵ : . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .د

شمارهٔ ۸۶ : سهمی که مرا دلبر خبّاز دهد

شمارهٔ ۸۷ : روی تو که مَه را ز خود افزون ننهد

شمارهٔ ۸۸ : زیبا بت کفشگر چو کفش آراید

شمارهٔ ۸۹ : چشمم چو به چشم خویش چشم تو بدید

شمارهٔ ۹۰ : خطت چو بنفشه از گل آورد پدید

شمارهٔ ۹۱ : گوشم چو حدیث درد چشم تو شنید

شمارهٔ ۹۲ : جانا تو ز دیده اشک بیهوده مبار

شمارهٔ ۹۳ : از من صنما قرار مستان آخر

شمارهٔ ۹۴ : زد لاله پریر در نشابور آذر

شمارهٔ ۹۵ : اشتربانا چو عزم کردی به سفر

شمارهٔ ۹۶ : دل داد به دست کودکی ما را باز

شمارهٔ ۹۷ : از بس که کند زلف تو با روی تو ناز

شمارهٔ ۹۸ : با لاله‌رخان به باغ، سرو از سر ناز

شمارهٔ ۹۹ : هر عشوه که داد با من آن مایهٔ ناز

شمارهٔ ۱۰۰ : دریافتم آخر ز قضا را به شبش

شمارهٔ ۱۰۱ : در رهگذری فتاده دیدم مستش

شمارهٔ ۱۰۲ : بنگر تو بدان بنفشه‌زار دلکش

شمارهٔ ۱۰۳ : گویند که بر دمید از گل، خارش

شمارهٔ ۱۰۴ : با تب گفتم : رنجه مکن بسیارش

شمارهٔ ۱۰۵ : آن دیده که دیدن تو بودی کارش

شمارهٔ ۱۰۶ : زرین دو رُخَم، دو دیده گلگون ز غمش

شمارهٔ ۱۰۷ : در ره چو بداشتم به سوگندانش

شمارهٔ ۱۰۸ : آن حُسن و دلال بین و آن مکر و فنش

شمارهٔ ۱۰۹ : ترکم چو کمان کشید کردم نگهش

شمارهٔ ۱۱۰ : دارم گه و بیگه ز کِه و مِه، کم و بیش

شمارهٔ ۱۱۱ : در بستان دوش از غم و از شیون خویش

شمارهٔ ۱۱۲ : دیدم چو مَه و مهر میان کویش

شمارهٔ ۱۱۳ : من مهستی‌اَم بر همه خوبان شده طاق

شمارهٔ ۱۱۴ : من دوش به خواب دیدم ایام وصال

شمارهٔ ۱۱۵ : زین سان که فتاد هجر در راه ای دل

شمارهٔ ۱۱۶ : ای رنج و غم تو برده و خوردهٔ دل

شمارهٔ ۱۱۷ : شد گرد جهان منتشر آوازه ی دل

شمارهٔ ۱۱۸ : ای آرزوی روان و ای داروی دل

شمارهٔ ۱۱۹ : ترکی که به رزم و بزم تند آمد و رام

شمارهٔ ۱۲۰ : ای فتنهٔ خاص و ای بلای دل عام

شمارهٔ ۱۲۱ : من دوش می از خون جگر ساخته‌ام

شمارهٔ ۱۲۲ : من عهد تو، سخت سست می‌دانستم

شمارهٔ ۱۲۳ : هر جوی که از چهره به ناخن کَندم!

شمارهٔ ۱۲۴ : رفت آن که سری پر از خمارش دارم

شمارهٔ ۱۲۵ : ز ابروی تو چشمها چو پروین دارم

شمارهٔ ۱۲۶ : گفتی: ز دو یاقوت لب چون شکرم

شمارهٔ ۱۲۷ : دل کو؟ که به نامه شرح غم آغازم

شمارهٔ ۱۲۸ : دل برد ز من به قهر و من نستیزم

شمارهٔ ۱۲۹ : در دل اثر وفا نداری، چه کنم؟

شمارهٔ ۱۳۰ : گر دل طلبم، بر سر کویت بینم

شمارهٔ ۱۳۱ : تن با تو به خواری ای صنم در ندهم

شمارهٔ ۱۳۲ : برخیز و بیا که حجره پرداخته‌ایم

شمارهٔ ۱۳۳ : تا ظن نبری کز پی جان می‌گریم

شمارهٔ ۱۳۴ : زرد است ز هجر خاک بیزی رویم

شمارهٔ ۱۳۵ : زلفین تو سی زنگی و هر سی مستان

شمارهٔ ۱۳۶ : دی خوش پسری بدیدم از سرّاجان

شمارهٔ ۱۳۷ : من دل ز تو بر نگیرم آسان آسان

شمارهٔ ۱۳۸ : در گنجه دو درزن‌گر استاد جوان

شمارهٔ ۱۳۹ : از ضعف، من آن چنان توانم رفتن

شمارهٔ ۱۴۰ : من رفتم و دل مقیم خواهد بودن

شمارهٔ ۱۴۱ : رفتی به سرا دوش به می نوشیدن

شمارهٔ ۱۴۲ : دی خوش پسری بدیدم اندر زوزن

شمارهٔ ۱۴۳ : بر هر دو طرف مزن تو بر یک سو زن

شمارهٔ ۱۴۴ : زنهار بتا عهد فراموش مکن

شمارهٔ ۱۴۵ : کو آن همه زینهار و عهدت با من؟

شمارهٔ ۱۴۶ : از مهر خود و کین تو در تابم من

شمارهٔ ۱۴۷ : ای بی‌خبر از غایت دلداری من

شمارهٔ ۱۴۸ : رخسار تو مشک است سر زلف تو خون

شمارهٔ ۱۴۹ : ما را سر زلف دلبران نیست کنون

شمارهٔ ۱۵۰ : در دُرج عقیق دُرّ منظومش بین

شمارهٔ ۱۵۱ : مؤذن پسری تازه‌تر از لالهٔ مرو

شمارهٔ ۱۵۲ : چون نیست پدید در غمم بیرون شو

شمارهٔ ۱۵۳ : ای روی تو از تازه گل بربر به

شمارهٔ ۱۵۴ : معشوقه لطیف و چُست و بازاری به

شمارهٔ ۱۵۵ : ای دست تو دست من به دستان بسته

شمارهٔ ۱۵۶ : اندر دلم ای سرکش عیار بچه

شمارهٔ ۱۵۷ : ای روح تو ماه را شکست آورده

شمارهٔ ۱۵۸ : ای دوست که دل ز بنده برداشته‌ای

شمارهٔ ۱۵۹ : با روی چو نوبهار و با خوی دی‌ای

شمارهٔ ۱۶۰ : . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .ردی

شمارهٔ ۱۶۱ : ای رشته چو قصد لعل کانی کردی

شمارهٔ ۱۶۲ : هر گه که تو نعل اسب یکران بندی

شمارهٔ ۱۶۳ : گر امشب از آن دوست نشانی بودی

شمارهٔ ۱۶۴ : مر موی تو را چه بود بی آزاری

شمارهٔ ۱۶۵ : آمد شب و شد جهان روشن تاری

شمارهٔ ۱۶۶ : مضراب ز زلف و نی ز قامت سازی

شمارهٔ ۱۶۷ : دی گر دل خود را به تو ننموده‌اَمی

شمارهٔ ۱۶۸ : گر من به مثل هزار جان داشتمی

شمارهٔ ۱۶۹ : از دیده اگر نه خون روان داشتمی

شمارهٔ ۱۷۰ : ای تنگ شکر چون دهن تَنگت نی

شمارهٔ ۱۷۱ : بس خون که بدان دو چشم خونخواره کنی

شمارهٔ ۱۷۲ : در دل نگذارمت، که افگار شوی

شمارهٔ ۱۷۳ : چون بند ز نامهٔ تو بگشاد رهی

شمارهٔ ۱۷۴ : گر چشم چو آهوت وفا داشتی‌یی