رباعی شمارهٔ ۸

ابر به آسمان آمد و بر روی سبزه‌ها اشک ریخت (باران آمد). نباید بدون نوشیدن باده خوش‌رنگ زندگی کرد.

اکنون این سبزه منظره ی ما است و به تماشای آن نشسته‌ایم؛ سبزه ای که از خاک [گور] ما می‌رویَد منظره‌ی چه کسی خواهد بود؟