رباعی شمارهٔ ۱۷۸

ای زیباروی نیک‌سرشت! ترانه‌ای ساز کن و باده بیاور.

که گذر زمان (آمدن تیر ماه و رفتن دی) صدهزاران جمشید و کِی‌ْ را به خاک انداخته است. (به استناد فرهنگ نظام، «کِیْ» به پادشاهان افسانه‌ای پس از پیشدادیان گفته می‌شده)