شمارهٔ ۵ - ایضاً

هوش مصنوعی: ای خسرو بزرگ و سرافراز، سر خود را بر روی خاک تو گذاشته است.

هوش مصنوعی: هر صبح، صبحانه‌خواران به یاد تو شراب خورده و خوشحالی می‌کنند.

هوش مصنوعی: این ستاره‌ی زیبا از خنکای بادی که از پای تو می‌وزد، به آرامی می‌رقصد و می‌چرخد.

هوش مصنوعی: به من زر و اسب و لباس بده تا دل من آرام گیرد و مشکلاتم حل شود.

هوش مصنوعی: در مسیر زندگی‌ام، کمترین ارزشی برای پول و ثروت بدون معنا و بی‌هدف قائل نیستم.