شمارهٔ ۱۹ - فی مدح الامیر الاعظم جلال الدین ارپه بیک طاب ثراه

هوش مصنوعی: عظمت و شکوه دولت و دین، حتی اگر در آسمان‌ها هم بگردی، نمی‌توانی در برابر مقام و جلال او قدم بگذاری.

هوش مصنوعی: آسمان هزار سال به دور خود چرخید و دنیا دگرگون شد، ولی هیچ‌کس نتوانست از فرمان حاکمیت او خارج شود.

هوش مصنوعی: پس از تلاش و اراده‌ای قوی، همچون شاه‌پرنده‌ای که نگاهش را به آسمان می‌دوزد، او متوجه شد که تنها چیزی که می‌تواند او را در بلندای شان و مقامش یاری کند، به جز تکیه بر قدرت ذاتی‌اش، در زیر پرهایش قرار ندارد.

هوش مصنوعی: گذشت و او به شدت توانمند و باوقار بود، ولی از جایگاه خود در عالم جاه و مقام چیزی نمی‌دانست.

هوش مصنوعی: در برابر شکوه و عظمت او، جهانی کوچک و حقیر به نظر می‌رسد؛ چرا که هیچ چیز نمی‌تواند به اندازه‌ای که او در خود دارد، با اراده و زیبایی‌اش مقایسه شود.

هوش مصنوعی: ای پادشه، دانایی که رازهای جهان را کشف می‌کند، هرگز تصور نکرده‌ام که ارزش تو چقدر عظیم است.

هوش مصنوعی: آسمان مانند پرچم علم تو در روز جنگ، پرچم زیبای پیروزی را بر افراشته است و عطر مشک مانند عطر عروس، نشانهٔ موفقیت را نمی‌یابد.

هوش مصنوعی: در شب سیاه حوادث، چشم زمانه تنها گاهی به نور ماهی مانند تو می‌نگرد و جز تو، از دیگران روشنی سحرگاهی نمی‌بیند.

هوش مصنوعی: تردید و خیال از عرش آسمان‌ها گذشت و هیچ نشانی از مقام بلند تو پیدا نکرد.

هوش مصنوعی: اگر بخشش و generosity تو نباشد، دنیا در آب و خاکش هرگز به جواهر و طلا نخواهد رسید.

هوش مصنوعی: خورشید که روشنی و روشنایی‌بخش همه جاست، جز خاک پای تو چیزی پیدا نکرد که به چشم بَرد.

هوش مصنوعی: زمانی که عقل به نظارهٔ جهان می‌پردازد، در کنار اعتبار و اهمیت خود، چیزی معنادار نمی‌یابد.

هوش مصنوعی: خواست و غیظ تو مانند آفتاب درخشید و همچون شمشیری تیز نمایان شد، اما از هفت لایه حفاظتی آسمان نتوانست سپری برای خود بیابد.

هوش مصنوعی: مدتی است که دشمن تو تلاش کرده تا قدرت خود را نشان دهد، اما اکنون از تیغ تو به شدت می‌ترسد و جرأت نمی‌کند که به تو نزدیک شود.

هوش مصنوعی: تیر پرتابی که از گردونه آسمان می‌آید، با هزار نگاه به همه چیز در خشک و تر می‌نگرد، اما همچنان که او لب و چشمی بی‌نظیر دارد، نمی‌تواند به آسانی به لب و چشم خود دست یابد.

هوش مصنوعی: همچون هلالی که در آسمان می‌درخشد، قامت باریک و زیبای دشمنت را می‌بینم که جز از نعل روی اسب تو، هیچ چیز دیگری در چرخ روزگار قابل مشاهده نیست.