شمارهٔ ۲۸۶

خاقانی » دیوان اشعار » قطعات » شمارهٔ ۲۸۶

شب رحیل چو کردم وداع شروان را

دریغ حاصل من بود و درد حصهٔ من

شدم ز آتش هجران زدم بر آب ارس

ارس بنالید از درد حال و قصهٔ من

به تیزی دم من بود و پریّ غم من

خروش سینهٔ من داشت جوش غصهٔ من

شمارهٔ ۲۸۵: تا ز شروان دورم اعدا راست آسایش چنانک شمارهٔ ۲۸۷: منم که همچو کمان دستمال ترکانم

اطلاعات

وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)

قالب شعری:قطعه

منبع اولیه: ویکی‌درج

تعداد ابیات: 3

* با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.

برگردان به زبان ساده

شب رحیل چو کردم وداع شروان را

دریغ حاصل من بود و درد حصهٔ من

هوش مصنوعی: وقتی که شب رفتن فرودگاه را تجربه کردم و وداع با شروان را گفتم، تنها چیزی که نصیبم شد حسرت و دردی بود که سهم من بود.

شدم ز آتش هجران زدم بر آب ارس

ارس بنالید از درد حال و قصهٔ من

هوش مصنوعی: از شدت غم و فراق، در کنار آب ارس نشسته‌ام و به قدری درد و اندوه دارم که خود آب ارس نیز از حال و روز مرا ناله می‌کند.

به تیزی دم من بود و پریّ غم من

خروش سینهٔ من داشت جوش غصهٔ من

هوش مصنوعی: تیزی دم من به مانند نوک تند و چابک است و پری غم من به معنای اندوهی است که در دل دارم. در واقع، احساساتی همچون خروش و غلیان از درونم به وجود آمده که نشان‌دهنده‌ی غم و اندوه عمیق من است.