شمارهٔ ۱۱۸ - در مدح منوچهر شروان شاه و شکایت اخستان شاه

هوش مصنوعی: در میان فارسی‌زبانان، آیا کسی هست که مانند کودک عرب، بر گردن تو زنجیر عشق و محبت نیندازد؟

هوش مصنوعی: تلاش و اراده تو در این دنیا چنان بزرگ و وسیع است که حتی هفت دریا هم نمی‌تواند ظرفی برای آن فراهم کند.

هوش مصنوعی: تیغ تو مانند آفتابی است که تنها بر دشمنان هوا خواهد کرد و هیچ یک از آن‌ها نمی‌توانند از آن فرار کنند.

هوش مصنوعی: هرکس که از نعمت‌های تو بهره‌مند شود، نمی‌تواند از دو سوی خود، نیازهایش را برآورده کند.

هوش مصنوعی: اگر بخواهم تیمم کنم و از خاک استفاده کنم، بهتر از این است که با آب حیوان وضو بگیرم.

هوش مصنوعی: رأی و نظر تو مانند آسمان بالای سرت است و هیچ‌گونه فرجی در تو وارد نمی‌شود.

هوش مصنوعی: سروی که در برابر زیبایی و جذابیت لعل انگشتری تو است، هیچ گاه نمی‌تواند برابری کند.

هوش مصنوعی: بدون وزیدن نسیم خوشایند، باغ عمر هرگز شکوفا و رشد نمی‌کند.

هوش مصنوعی: نمی‌توانم به خواسته‌ات در این زمینه پاسخ دهم.

هوش مصنوعی: سرنوشت برای تو نامه‌ای ننوشته است که نشانگر بنده‌ای برای او باشد.

هوش مصنوعی: تو مانند علی، همت بلندی داری و جز بزرگی و بلند همتی زینتی دیگر نداری.

هوش مصنوعی: من اگر کافر هم باشم، اگر دل من به خدمت تو آرزو نداشته باشد، واقعیتم همین است.

هوش مصنوعی: اما دشمنان نمی‌توانند از روی طعنه و کنایه به او برآیند و به او نزدیک شوند.

هوش مصنوعی: در دلم غصه‌هایی وجود دارد که امیدوارم نتوانم آن‌ها را به زبان بیاورم و بیان کنم.

هوش مصنوعی: تو را که چشم بد نبیند، حرمت من را به خوبی رعایت نمی‌کند.

هوش مصنوعی: آب به روی زخم من می‌ریزد، اما کینه‌ام را کمتر نمی‌کند.

هوش مصنوعی: کسی که مرتکب خطایی نشده، در زیر پوشش مهربانی و بخشش قرار نمی‌گیرد.

هوش مصنوعی: لباس مقام و شأن من پاره شد، به گونه‌ای که دل امید به ترمیم آن را ندارد.

هوش مصنوعی: خدمات و احترامی که من به مدت بیست سال برای تو داشته‌ام را نگه‌دار، زیرا کسی دیگر آن را نمی‌فهمد و قدرش را نمی‌داند.