غزل شمارهٔ ۹۸

در آن زمانی که او ( یار ) سر زلف و موی خود را می برد و آن را کوتاه میکرد ، باد صبا از خاستگاه خوشبویی و خوش عطری بی بهره می ماند.

فلک و روزگار در حسرت موهای خوشبو و پیچ در پیچ یار ، در هر زمانی مانند دیوانه ای است که زنجیر خود را از شدت بی تابی و شوریدگی پاره میکند.

هر بیننده و تماشاگری ، در زیبایی چهره او  آنقدر محو میشود که دستش را با خنجر و چاقو میبرد ( اشاره به داستان حضرت یوسف و بریدن دست زنان مصری )

تعجبی ندارد اگر ایمان من را که مانند رگ است ، مژگان همچون نیش او به کفر ببرد و ایمان مرا ببرد. ( یار مانند کافری ست که ایمان را از عاشق گرفته است )

و عجیب تر این است که لبان دلنشین و خوشایند او با لطف و شیرین سخنی ، سروران و بزرگان را می آزارد به طوری که از این آزردن ، خوشنود اند.

یار گفت که خاقانی مناسب من نیست و به درد نمیخورد و از این بهانه استفاده کرد  و خود را از من بی بهره ساخت.