غزل شمارهٔ ۹

هوش مصنوعی: ای دوست، تو همواره با من رفیق بوده‌ای و امسال که بیشتر با هم آشنا شده‌ایم، به خاطر کردار خوبت از بدی‌ها فاصله گرفته‌ای و نیکی را برگزیده‌ای.

هوش مصنوعی: ای جواهر دوستی تو که به تازگی به دست آمده، چرا تا این حد افراد بی‌ارزش را قبول می‌کنی و به آن‌ها اعتبار می‌دهی؟ مثل کهربا که بخشی از خودش را به چیزی بی‌ارزش می‌چسباند، تو هم چرا به این افراد بی‌کیفیت اجازه می‌دهی که به تو نزدیک شوند؟

هوش مصنوعی: چند بار باید مثل خورشید در آسمان، هر شب سرم را به خاطر خدمت به دوستان نامهربان به زمین بگذارم؟

هوش مصنوعی: تو به دوست ما دشمنی و با کسی که چندان هم به ما نزدیک نیست، دوستی و هم‌نفسی کردی.

هوش مصنوعی: واقعاً سزاوار چیزی هستی و حقیقتاً برای تو شایسته است که پیش مسیح، مائده‌ می‌گذاری و پیش الاغ، علف به همراه داری.

هوش مصنوعی: ما در اصل گوهری باارزش بودیم که به صورت رایگان به دست تو افتاد، اما تو به خاطر بی‌توجهی، ارزش و قیمت ما را نشناختی و نسبت به ما جفا کردی.

هوش مصنوعی: بدون چشم نمی‌توان خورشید را شناخت؛ در حالی که هنرمند یا سازنده‌ی کوزه به خوبی می‌داند یاقوت چه ارزشی دارد.

هوش مصنوعی: ما را سرنوشت ناگوار به خاطر تو به چالش کشیده است، و البته که این سرنوشت بد خود نیز بر اساس قضا و قدر است.

هوش مصنوعی: ای کاش آتش عشق تو از دوری به جان ما بیفتد. نه زیبایی تو را داریم، نه آرزوی ما برآورده شده است.

حکم قضا بود؛ اگر چنین نبود، خاقانی کجا و هوای تو کجا!