غزل شمارهٔ ۸۳

هوش مصنوعی: آسمان در مورد خوب بودن، به تو انصاف داد و بر گردن کسانی که به خود می بالند، تکیه کرد.

هوش مصنوعی: دنیا به زودی دچار آشفتگی و فتنه شد، هنگامی که مادر حسن به دنیا آمد.

هوش مصنوعی: جهان یک نیم‌کشت است که تیر تو آن را نشانه گرفته است و هیچ‌کس تاکنون زخم ناشی از آن را مشاهده نکرده است.

هوش مصنوعی: روزگار عمر ما به شام رسیده و ما هنوز به وعده‌های فردا امیدواریم.

هوش مصنوعی: حال و احوال ما برای تو پنهان نیست، زیرا سرنوشت و قسمت ما در ستاره‌ها برای تو روشن است.

هوش مصنوعی: به خاطر تعداد زیاد افرادی که به خاطر نگاه‌های فریبنده‌ات جانشان را از دست می‌دهند، دیگر نمی‌توانی تعداد کشته‌ها را به خاطر بسپاری.

هوش مصنوعی: اگر از خون‌ریزی و رنج دیگران شرمنده نمی‌شوی، پس از غمزه و ناز دلت هم باید شرمنده باشی.

هوش مصنوعی: همه در حالتی از بدبختی و عذاب هستند و تو هیچ تلاشی نمی‌کنی و در نهایت هم چیزی نمی‌گویی درباره این حکم یا نظری که ارائه کرده‌ای.