غزل شمارهٔ ۴۴

هوش مصنوعی: ای باد صبحگاهی، به من بگو که کجا می‌خواهی بروی. من تو را به سمت آفتاب وفا می‌فرستم.

هوش مصنوعی: این نامه را به آن مهربان برسان و کسی را از مقصد ارسال آن باخبر نکن.

هوش مصنوعی: تو روشنایی و زیبایی هستی که از آن مکان دلنشین فرستاده شده‌ای و من تو را به سوی آن مکان دل‌انگیز می‌فرستم.

هوش مصنوعی: باد صبا به تو دروغ می‌گوید، ولی تو حقیقت را می‌گویی. به خاطر این حقیقت، من تو را بر خلاف گفته‌های باد صبا، به آنجا می‌فرستم.

ای صبحدم، بر روی قبای زرینت(اشاره به شعاع‌های نور) زرهی از جنس ابرِ سحرگاهان بپوش تا مانند یک پیکِ قبابستهٔ رازدار گردی و پیغام سربه‌مُر مرا پنهان کنی تا مبادا رقیبانِ مدعی از نامهٔ من و راز درون آن آگاهی یابند!/منبع: آتش اندر چنگ(گزیدهٔ دیوان خاقانی)، مهدی ماحوزی

هوش مصنوعی: دست باد به زندگی‌ام چنگ زده است و من تو را به کسی می‌سپارم که می‌تواند گره این مشکل را باز کند.

هوش مصنوعی: زندگی لحظه‌ای درنگ نمی‌کند و همواره در حال گذر است. پس چرا با این سرعت تو را به سمت آینده می‌فرستم؟

هوش مصنوعی: خاقانی می‌گوید: این اندوه‌ها و رنج‌هایی که بر دل او سنگینی می‌کند را یکی یکی نگاه کن، زیرا هر کدام از آن‌ها دردی است که برای درمانش به تو پیام می‌فرستم.