غزل شمارهٔ ۲۶۶

هوش مصنوعی: من از دو دنیای مادی و دنیای دیگر دست می‌کشم و فقط شخصی را می‌خواهم که به قیمت جانم به دست آورده‌ام.

هوش مصنوعی: به نظر می‌رسد که می‌خواهم برای اهل علم و هنر با تجربه و دانشی از سرنوشت جدیدی روبه‌رو شوم.

هوش مصنوعی: در پی دل آشنا هستم و حتی اگر تا روز قیامت هم به دنبال آن بگردم، باز هم نمی‌خواهم که آن را ندیده پیدا کنم.

هوش مصنوعی: به‌طور قطع نوشیدنی خوشمزه‌ای باقی نخواهد ماند، اما به احتمال زیاد سمی را خواهم چشید.

هوش مصنوعی: من به دنبال شادی و لذت هستم و می‌خواهم تلاش کنم تا به آن چه که می‌خواهم برسم.

هوش مصنوعی: من برای هر روزی که آغاز می‌شود، باید از سپر شب که پاره‌پاره شده، استفاده کنم.

هوش مصنوعی: تا زمانی که گوهری در کنارم نیست، مانند دریا که بی‌محتواست، چیزی نخواهیم داشت.

هوش مصنوعی: هر دلی را همانند خورشید، هر لحظه با نور و روشنی خود روشن می‌کنم.

هوش مصنوعی: اگر سایهٔ دوستی را ببینم، مانند سایه‌ای که از خود فرار کرده باشد، من هم از آن دور خواهم شد.

هوش مصنوعی: من که در زندگی بارها درد و رنج را تجربه کرده‌ام، حالا می‌خواهم به جایی بروم که هیچ‌چیز وجود ندارد و از همه چیز آزاد شوم.

هوش مصنوعی: زمانی که تشنه می‌شوم، از عمق وجودم آبی می‌طلبم که با جانم به دست آورده‌ام.

هوش مصنوعی: چشم من مانند لعل، نور درخشانی می‌فشاند و می‌داند که من دیگر از شراب چشم او بی‌خبر نخواهم ماند.

هوش مصنوعی: اگرچه شاخ سنبل زهرآگین است، اما اگر بخواهم، می‌توانم از نیش نیشکر هم بهره‌مند شوم.