غزل شمارهٔ ۲۲۸

هوش مصنوعی: دلم را به درد نیاور که من غم‌های تو را تحمل می‌کنم. کمی رحم کن چون زخم‌های زبان تو را به جان می‌خرم.

هوش مصنوعی: هر نوشیدنی که به خاطر زیبایی چشمان تو در دلم جا کند، یادآور خاطرات دلنشین ماست، پس من می‌نوشم.

هوش مصنوعی: گفته‌ای چه چیزی می‌خوری که لب‌های سفالین و بی‌جان تو پر از درد است، من هم درد جدایی‌ات را می‌خورم و تحمل می‌کنم.

هوش مصنوعی: ای ساقی، جدایی از تو بر من سخت و سنگین است. بیا، و در حالی که سبکی‌ات را حفظ کرده‌ای، جرعه‌ای بهم بده که من در این حالت، سنگینی جدایی را حس می‌کنم.

هوش مصنوعی: تو به من طعنه می‌زنی که چرا به غم و ناراحتی تو اهمیت می‌دهم، اما غم من در واقع برای توست، چرا که من نگران حال تو هستم.

هوش مصنوعی: هر کسی که به ما آسیب می‌زند، به خوبی می‌دانیم که او دشمن ماست. اما من زهر او را با یاد لب‌های تو می‌نوشم و از آن می‌گذرم.

هوش مصنوعی: گفتی که من از سگ‌ها چه چیزی می‌خواهم؟ من از سگ‌های تو، کسی را که دستش سنگ دارد را می‌زنم.

هوش مصنوعی: به خودت زحمت نده و به من بد و بی‌راه نگو، چون من تو را سزاوار چنین کلماتی نمی‌بینم و واقعا حسرت زبان تو را می‌خورم که به این حرف‌ها آلوده شود.

هوش مصنوعی: من وقتی در دست تو هستم، مثل تیری لرزیده‌ام و از چشم بد می‌هراسم. هر بار که زخم تیر و کمان تو را می‌خورم، این ترس بیشتر می‌شود.

هوش مصنوعی: تو با کلامت مرا زخم‌زده کردی و به‌طور غیرمستقیم، با گفتارت مرا سرزنش می‌کنی، در حالی که من به خاطر دردهایی که از تو دارم، ناراحتم.

هوش مصنوعی: من مانند خاک پای تو هستم و به خاطر عشق به تو، تمام وجودم تحت تأثیر آتش عشق توست. سپس مانند نای، که صدایش را از دهان می‌سازد، زندگی و انرژی‌ام را از کلام و نفس تو می‌گیرم.

هوش مصنوعی: بخاری که از نفس سرد من ایجاد می‌شود، کافور می‌گردد، زیرا من به قدری از رایحه خوش عطر تو بهره‌مندم و از آن می‌نوشم که آسمان تحت تاثیر قرار می‌گیرد.

هوش مصنوعی: تو خیال کردی که دل خاقانی غمگین است، اما من غمم را از بوی گمان تو می‌چشم.

هوش مصنوعی: من از خاک تو هستم، اما چه خاکی! که از آن جرعه‌ای می‌نوشم که در جام شاه ملکستان قرار دارد.