غزل شمارهٔ ۱۶

هوش مصنوعی: به کسی بگو که نامه‌ام را با دو انگشت بگیرد و به من برساند.

هوش مصنوعی: به جدایی‌ای که بخاطرش عذاب کشیدم و به پیامی که برای تو آماده کرده‌ام توجه کن.

هوش مصنوعی: دردم را به پزشک نگو، تو خود مونس من هستی، خودت به فکرم باش.

هوش مصنوعی: کار من از شدت دوری تو خراب شده است؛ دستم را به دامنت رساندم، پس به فریاد من برس.

هوش مصنوعی: من هنوز به وصال تو نرسیده‌ام و دلم از دوری‌ات آزرده است، پس به من رحم کن.

هوش مصنوعی: خدایا! کمکم کن که از سختی‌های سفر به تو رسیدم. مرا دریاب.

هوش مصنوعی: من به خاطر درد و زحمتی که دارم، از آب و گلاب به خانه‌ام می‌رسم. ای دریاب، به من کمک کن.

هوش مصنوعی: من که در دنیای پیچیده و متنوعی زندگی می‌کنم، لطفاً مرا درک کن و به من کمک کن.

هوش مصنوعی: من که فرمانروا و بزرگ هستم، به دست حوادث و بلاها افتاده‌ام. چون به سرم خیال‌های مختلفی می‌آید، لطفا مرا درک کن.