غزل شمارهٔ ۱۴۶

غم و اندوه تو مرا دوباره میخانه آورد. مرا از راه کعبه و راه حق، به کوی می فروشان و راه ناحق آورد.

دل من که از غم و اندوه تو شتابان فرار کرده بود ، شیفتگی و هوای تو من را با زور و ستم و برخلاف میلم دوباره به نزد تو بازگرداند.

من از فتنه که مانند دریایی است ، گریزان بودم و همواره در ساحل آن دریا مانند کف ، پدیدار بودم ولی عشق تو مانند نهنگی مرا بلعید و به میانه دریا بازگرداند.

من مانند نگین روی شمشیر ، در میانه جنگجویان بودم. همچنین مانند میخ روی زِرِه بودم که { عشق تو } من را به گوشه و کناره های آن بازگرداند.

با ناز و کرشمه خود تیری بر دل من زدی و تیر زمانی که به هدف ( دل من ) برخورد کرد، خونی از آن را به نشانه نشستن به هدف ، به نزد تو آورد.

دل من که مانند گِلِ سر ( گِلی که با آن سر با میشستند و خوشبو میکردند ) به موهای تو خدمت میکرد ، قبل اینکه پای را گِل آلود کند ( بیشتر بماند و خدمت کند ) شانه ای که به موهایت کشیدی ، دلم از آنجا بازگرداند.

همه وجودم را هجر و فراق تو بر باد داده است. پس به نزد من بیا که عشق تو همچون آتشی ، زبانه کشیده است  و مرا می سوزاند.

عمر من همچون اسبی افسار گسیخته ، دارد میرود . با دستانت شراب بیاور که دل من باز برای توبه شکستن بهانه آورده است.

ای یار! تو عمر گمشده و رفته مرا بوسه ات ، به من بازگردان که روزگار بخت گمشده من را با آمدت به من بازگرداند.

خاقانی هزاران کوه و دشت و بیابان را درنوردید ، تا سرانجام توانست ، به سلامت و تندرستی ، به سلام تو ، ای یار! بیاید.