غزل شمارهٔ ۱۳۶

فراقت ریختن خون مرا رها نمی‌کند و سر کویت، از لاف‌زنان کم نمی‌شود.

سگ آستانت باشم یا نباشم، سخن از خال هندویت کوتاه نمی‌شود.

هوش مصنوعی: اگر تو بخواهی، و یا نه، عشق تو چنان موجی از شور و شوق ایجاد می‌کند که از دلسوختگان و رندان، هیچ کس نخواهد ماند.

جانم از چنگک زلفت آویخته شد؛ آخر، صید از سرنگون شدن چاره‌ای ندارد.

هوش مصنوعی: دل هرگز نمی‌تواند از زیبایی‌ها و آرامش دل‌انگیز دوری کند، همان‌طور که از محدودیت‌های جسمی و دنیای مادی فرار نخواهد کرد.

هوش مصنوعی: نیازی به پیوند دادن چشمانم به لباس تو نیست، چرا که نور بهشت هم در ظرف نمی‌ماند.

از خون چو من آدم خاکیی، پا بردار؛ که هجران خود، از کار من حسته است.

اگر بیشهٔ روزگار آتش بگیرد، مرغی چون من، از سیخ [کباب] بی بهره نخواهد ماند. (آتش که برپا شود، خشک و تر با هم می‌سوزند)

هوش مصنوعی: نگران دلخوشی‌ات نباش، چون دل دیگران دغدغه‌ای از غم تو ندارد. هرکسی باید به فکر روزی و معیشت خودش باشد.

هوش مصنوعی: به نکته‌ای دقت کن که بر اثر کشتار و ظلم، فرصت‌ها و روزهای خوب در این جمعیت باقی نخواهد ماند.