غزل شمارهٔ ۱۳۴

هوش مصنوعی: به باغ دل خود صبحی تازه ببخشید و رنگی که نماد روشنایی صبح است، بر آن بپاشید.

هوش مصنوعی: صبح را با نوشیدن از جام و به زبان محبت پاسخ دهید.

هوش مصنوعی: صبح، مانند چهره‌ی رستم، به سرعت در حال آمدن است؛ پس به من شراب بدهید، مانند تیغی که از دست فراسیاب درخشان است.

هوش مصنوعی: در روز روشن، زیبایی در دو اتاق خواب ظاهر شد و خواب را به پایان برسانید.

هوش مصنوعی: بار را به آب بسپارید و کارنامهٔ خرد را نیز به آب بدهید.

هوش مصنوعی: توبه را به گونه‌ای قطع کن که انگار با دقت و ظرافت عمل می‌کنی و عقل را هم به نحوی بچرخان که مانند زلف‌ها به هم پیوسته باشد.

هوش مصنوعی: دل در چنگ (گیتاری) گیسوی محبوب گره خورده است و جان را به دستان رباب (ساز) بسپارید.

هوش مصنوعی: اگر غم به حدی برسد که خون ناخن‌ها به بیرون بریزد، ناخن‌ها را با شراب رنگ کنید.

هوش مصنوعی: به مانند زنگی، از می و جام روم را از دریای خزر بپوشانید.

هوش مصنوعی: یک جام پر از نوشیدنی آماده کنید و آن را به واسطه عشق و بزرگی مسیح، در برابر نور آفتاب قرار دهید.

هوش مصنوعی: غم‌ها و دردها باعث شده‌اند که شاعر مانند خاقانی، در سرنوشتش غم و اندوهی عمیق داشته باشد و از زندگی‌اش، چیزی جز خون و رنج نیابد.