غزل شمارهٔ ۱۰۵

هوش مصنوعی: خاصیت و ویژگی‌های او از ناپختگی‌اش کم نکرد، در حالی که دلم می‌سوزد و او حتی یک قطره اشک هم برای من نریخته است.

هوش مصنوعی: دشمنان به خاطر شرم از مردم و حفظ ظاهر، در بین خودشان سعی می‌کنند با هم کنار بیایند، اما حتی در این مورد هم موفق نمی‌شوند.

هوش مصنوعی: زبانم به خاطر گفتن چیزهایی که نباید بگوید، آسیب دیده است، اما او هنوز از ظلم و سختی خود چیزی کم نکرده است.

هوش مصنوعی: روزی به خودم نگاه کردم و دیدم که چقدر حالتی شاد و سرزنده دارم، اما نتوانستم مانند چهره خودم، روحی که همیشه در غم است را شاداب کنم.

هوش مصنوعی: از آن به بعد سینه‌ام به خاطر دردی که دارم مانند صدفی که بسته شده، شکاف برداشت و با وجود این که زخم‌هایش عمیق است، هنوز درمانی برای آن نیافتم.

هوش مصنوعی: عشق او تا وقتی بر سر من باران آمد، آسیبی به جانم نرساند به جز غم.

هوش مصنوعی: در ظلم و بی‌رحمی، او شبیه دیگران است، اما آنچه او انجام داد در مقایسه با دیگران بسیار متفاوت و بیدادگرانه است.

هوش مصنوعی: غم و مشکلاتی که در مسیر خاقانی وجود داشته،‌ نتوانسته است او را از پای بردارد و او همچنان به ادامه راهش ادامه داده است.