شمارهٔ ۲۰ - مطلع دوم

هوش مصنوعی: صبح، که گویای بیداری و آگاه شدن از خواب است، به سرمست من، که در حالت خوشی و سرور به سر می‌برد، نگاه می‌کند و می‌بیند که وقت نوشیدن شراب سالم و نیکو رسیده است. در این لحظه، شاهد به او پیشنهاد می‌دهد که از صراحی (ظرف شراب) درخواست کند.

هوش مصنوعی: وقتی که گیسوانش به شکل چنگ در آمده، من مانند صبح به دست کسی که پاک و معصوم است، حس و حال عجیبی پیدا کرده‌ام. مانند سازی (رباب) به تماشا نشسته‌ام.

هوش مصنوعی: لبان او بویی همچون بنفشه دارند و در صبح به لطف او به خوشی و شوق زندگی می‌کنم، اما مردم با حسرت و حسادت به من نگاه می‌کنند.

هوش مصنوعی: روزی چهره‌اش مانند صبح، دردهایم را از من دور کرد و پس از آن، نه تنها آلامم برطرف شد، بلکه به بهشت و دوری از عذاب نیز نائل شدم.

هوش مصنوعی: در آغاز صبح، آب زندگی را از چاه نیکوکاری نوشیدم و بر آن چاه و آب، عقل خود را هزینه می‌کنم تا به مقام و منزلت بالایی دست یابم.

هوش مصنوعی: یوسف من، مثل گرگی مست با جامی از شراب در دست، صبحگاهان با رنگی شبیه سرکه از لب‌هایش مایه می‌ریزد و در حال سرزنش است.

هوش مصنوعی: کسی فهمید که من هرگز به عهد خود خیانت نخواهم کرد، همچون سپیده‌دم که پس از پنهانی در پشت ابرها نمایان می‌شود.

هوش مصنوعی: چرا در صبح زود شراب نمی‌نوشی، در حالی که صبح بساط خواب را برهم زده و پرده‌ها را کنار زده‌اند؟

هوش مصنوعی: به او گفتم ای صبح، کار من را نبر و روی زیبا و درخشان خود را از من دور نکن.

هوش مصنوعی: من هیچ کاری نمی‌کنم که آب مرا ببرد، چون وقتی صبح روشن می‌شود، کار آب انجام می‌گیرد.

هوش مصنوعی: به من، ای کسی که زود دلسرد می‌شوی، به خاطر نیازمندی‌های طولانی‌ام، آسیب نرسان. مشابه صبح که به آرامی تشنه می‌ماند، مرا نیز در هاله‌ی توهمات رها نکن.

هوش مصنوعی: من به لب تو نزدیک شدم و راز عشقم را فاش کردم؛ گویند که در این میان، نقابی وجود دارد، اما من هنوز بر لب‌های تو و در چهره‌ات نور ماه را می‌بینم.

هوش مصنوعی: مرغ تو، نماینده لحظه‌های فرحت و آشتی است و صبح را با صدای خود می‌آورد. او مانند مرغان آسمانی است که در زمان شاه سلیمان، با دانشی عمیق و شناخته شده در دل‌ها و هوش مردم جای دارد.

هوش مصنوعی: این بیت به توصیف یک شخصیت برجسته می‌پردازد که در درک و شناخت علم و دانش برتری دارد. او به مانند یک پادشاه بزرگ، فرمانروایی می‌کند و به دیگران در مسیر علم و آگاهی هدایت می‌کند. همچنین، به او لقب "خسرو" داده شده که نشان‌دهنده عظمت و احترام اوست. این شخص صبح را به معنای روشنی و یقین می‌شمارد و علم را به‌عنوان کتابی با ارزش در دست می‌گیرد.