شمارهٔ ۱۲۱ - در ستایش فخر الدین منوچهر شروان شاه به التزام لفظ «عید» در هر بیت

هوش مصنوعی: چهره‌ی صبح را ببین که چگونه با گلی زرد پوشیده شده است، این لباس زیبا که بر تن اوست همانند جامه‌ای است که پادشاه در روز عید به تن می‌کند.

هوش مصنوعی: آسمان به مانند ظرفی زینتی، در جشن شاه، صبح به رنگ آتش و شب به رنگ مشک تزیین شده است.

هوش مصنوعی: صبحگاهان به هنگام طلوع آفتاب، درختان و گل‌ها چون عودی که بسوزد، به زیبایی و روشنی می‌درخشند و بوی عطر خوش عید از مشغولی‌های زندگی به مشام می‌رسد.

هوش مصنوعی: آسمان هزاران زینت را کنار گذاشت و با تلاش خود، چیزی ساخت که برای عید مناسب باشد.

هوش مصنوعی: پرنده سحر وقتی که آوازش را می‌خواند، از زمین مصر نوید آمدن صبح را می‌دهد و می‌گوید که صبحگاهی زیبا در راه است.

هوش مصنوعی: بله، به اندازه یک صاع عید، خورشید به یاد شاه درخشان می‌تابد و بر سر زمین نام او را به یادگار گذاشته است.

هوش مصنوعی: بر پیشانی آسمان نشانه‌ای روشن وجود دارد که نشان از روزهای عید و جشن‌هاست؛ این نشانه بر پایه سه حرف مشخص است که آغازگر لحظات شادی و نویدبخش هستند. به آن دقت کن و زیبایی‌اش را ببین.

هوش مصنوعی: صبحی دل‌انگیز در راه بود و شب به آرامی به پایان می‌رسید. خورشید مانند طشت بزرگی که رنگ قرمز خون را به خود گرفته و ماه که در شادابی عید مانند تیغی تیز است، در آسمان نمایان شد.

هوش مصنوعی: ماه به مانند روزه‌دار است و بدنش به خاطر آن مانند خلال میوه‌های جشن عید، لاغر و نحیف شده است.

هوش مصنوعی: شاید کسی حلقه‌ای به نشان دوستی به کسی دیگر تقدیم کند، یا اینکه در روز عید، خسرو با نیزه‌اش چیزی از شرق برای خود به دست آورد.

هوش مصنوعی: خاقان بزرگ، که به واسطهٔ دیوان نصرتی که دارد، برایش برتری و لطفی به اندازهٔ صد هزار عید مقرر شده است.