برگردان به زبان ساده
دوش اندر آمد از درم، خوش خوش نکو دلدارکی
عیارکی، مکّارکی، سحّارکی، طرّارکی
هوش مصنوعی: دیشب شخصی زیبا و دلربا با چهرهی دلنشین به منزل من آمد. او فردی با ویژگیهای جذاب و فریبنده بود.
بالا و رخسار خوشش، گیسوی و جزع دلکشش
کشمیرکی، بغدادکی، تبریزکی، تاتارکی
هوش مصنوعی: صورت زیبا و چهره دلانگیزش، موهای لطیف و جذابش که شبیه به کشمیر، بغداد، تبریز و تاتار است.
از مشک بر رخ خالکش وز می دگرگون حالکش
افتاده بر دنبالکش، گیسوی عنبر بارکی
هوش مصنوعی: عطر مشک بر روی صورت زیبای او نشسته و شراب حالش را دگرگون کرده است. موی مشکین او که به مانند گیسوان عنبرین است، بر کمرش آویخته است.
از خط به ماهش هاله ها، وز خوی گلش را ژاله ها
بگرفته چون قوّال ها در کف خروشان تارکی
هوش مصنوعی: از خط چهرهاش نوری مانند هالهای پیدا است و از ویژگیهای زیبایش، شبنمهای لطیف نشانهای است. گویی مانند قوالهایی است که در دستانشان تارکی موج میزند.
پیوند بر، پیمان گسل، شمشاد قد پولاد دل
ماه ختن، شوخ چگل، جادویی افسونکارکی
هوش مصنوعی: پیوندی که برقرار است، قراردادی را شکسته است. قامت شمشاد، مانند دل پولادین، زیبایی ماه ختن را به نمایش میگذارد و چهره شوخ چگل، با جادو و افسون خاص خود، دلها را میرباید.
نش از کسی یک ره حذر، نش سوی مسکینی نظر
نش از خدا و دین خبر، یک سنگدل خونخوارکی
هوش مصنوعی: از کسی باید دوری کرد، و به کسی قانع نشد. نه از خدا و دین چیزی یاد گرفت، نه دلش برای دیگران رحم دارد.
خوش خوش بیامد بر سرم، نرمک نشست اندر برم
نگریست کاندر بسترم، تن گشته چونان تارکی
هوش مصنوعی: چهرهی زیبا و دلنشینی به سمتم آمد و آرام بر شانهام نشسته است. نگاهی به من کرد و دید که بر بستر خواب، جسمم همچون سایهای تیره و بیروح شده است.
مویه کنان، ویهک زنان، رخ برنجه کرد از ناخنان
گفتا چه افتادت که هان، با رنج و محنت یارکی
هوش مصنوعی: با ناله و زاری و گریه، چهرهاش را از ناخوشیهای زندگی برگردانید و گفت: چه بر سر تو آمده که اینگونه به رنج و مشکلات دچار شدهای؟
گلبرگ را خوشاب زد، مرجان به مشک ناب زد
بر یاسمین عناب زد، کاوخ بمیرم زارکی
هوش مصنوعی: عطر گلبرگ را به خوبی پراکنده کردند، مرجان را با مشک ناب آغشته کردند، و بر یاسمین رنگ عنابی زدند. من برای این زیباییها جانم را فدای عشق میکنم.
شد کهربایت ارغوان، ژولیده گشتت ضیمران
وه از کدامین گلستان، برپا خلیدت خارکی
هوش مصنوعی: کهربای ارغوانی تو تبدیل به چیزی پریشان شده و نمیدانی از کدام گلستانی این خار را برای تو آوردهاند.
بنشسته خوی گرد گلت، پژمرده گشته سنبلت
جز من مگر برده دلت، عیارکی، مکّارکی
هوش مصنوعی: با تو بودن باعث شادابی و سرزندگی توست، اما حالا که دوری، گلهای زیبایت پژمرده و خوی تو رنگ باخته است. کسی جز خودم دل تو را نخواهد ربود، زیرا من در تو شوق و عشق را میشناسم.
هان، این ترش روییت چه، اینگونه بدخوییت چه،
لب بسته ناگوییت چه، آخر نه با من یارکی
هوش مصنوعی: این چه حال و روزی است که داری؟ چرا اینقدر بدخلق و بیحوصله به نظر میرسی؟ چرا حرف نمیزنی و سکوت کردهای؟ آیا دیگر من را یار و همراه خود نمیدانی؟
چند از اسف سایم دو کف، چندم ز کف بر مه کلف،
خیز و خلاف ما سلف،هان تازه کن دیدارکی
هوش مصنوعی: چند بار از این دنیا دست میکشم، چند بار از دست خود بر روی ماه میزنم، بیدار شو و مانند گذشته رفتار نکن، ای شخص، دیدار تازه کن.
سویم نگر، رویم ببین، کامم بجو، وصلم گزین
بوسم ستان، پیشم نشین، چندم به اندوه یارکی
هوش مصنوعی: به من نگاهی انداز، چهرهام را مشاهده کن، آنچه میخواهم را از من بگیر، و همراهیام را برگزین. بوسهام را بستان و پیش من بنشین، تا کی باید به خاطر غم یاری دلتنگ باشم؟
لعبم نگر،بازیم بین، لاغ و طرب سازیم بین
شوخی و طنازیم بین، وه تا کیم غمخوارکی
هوش مصنوعی: بنگر که چطور بازی میکنیم، لذت میبریم و شاداب هستیم. در کنار شوخی و لطافت با هم، تا کی میتوانیم غم را فراموش کنیم و به خوشی بپردازیم؟
زلف دلاویزم نگر، لعل شکرریزم نگر
بالای نو خیزم نگر، چندم چنین افکارکی
هوش مصنوعی: به موهای زیبا و دلربا من نگاه کن، مانند لعل که شیرینی را به یاد میآورد. به بلندی من نگاه کن و فکر کن که من چند بار به چنین افکاری افتادهام.
نظمی سرا، شعری بخوان، پایی بزن، دستی فشان
چند ای ادیب نکته دان، چون نرگسم بیمارکی
هوش مصنوعی: در اینجا از یک شاعر خواسته شده تا شعری بخواند و آن را با حرکات دست و پا همراهی کند. شاعر همچنین به ویژگی خاص خود اشاره میکند و خود را شبیه به گلی میداند که به نوعی بیمار است و نیاز به توجه و پرستاری دارد. این تصویر بیانگر احساسی عمیق و شکنندگی وجود شاعر است.
رسم کهن از یاد کن، طرحی ز نو بنیاد کن
در مدح یار انشاد کن نیکوترنی اشعارکی
هوش مصنوعی: رسم و رسوم قدیمی را فراموش کن و طرحی نو بساز. در وصف محبوب خود شعرهایی زیبا و دلانگیز بگو.
