خانه معرفی پرسش‌های متداول حریم خصوصی بیت تصادفی تازه‌های گنجور تماس

رباعیات

جامی » دیوان اشعار » واسطة العقد » رباعیات

شمارهٔ ۱ : تا ما ره تسبیح و ثنا می پوییم

شمارهٔ ۲ : از ساحت دل گرد ریا رفتن به

شمارهٔ ۳ : دل گوهر سبحه محبت می سفت

شمارهٔ ۴ : روشن گهری که جان پاکان سفته ست

شمارهٔ ۵ : تا تو نزنی طعن کسی در عالم

شمارهٔ ۶ : جانا لبم از ذکر تو خاموش مباد

شمارهٔ ۷ : از شهر عدم آمده ام سوی وجود

شمارهٔ ۸ : آنم که به عهد عشقبازی گروم

شمارهٔ ۹ : تا کی ز تصوف خر و بار آوردن

شمارهٔ ۱۰ : تا پیش تو ای شمع چگل مردودم

شمارهٔ ۱۱ : قد قل الی میلک ای جان و جهان

شمارهٔ ۱۲ : من کیستم از شهر خرد تاخته ای

شمارهٔ ۱۳ : رسوا شده لولیی ربالی دردست

شمارهٔ ۱۴ : ای خوانده به عزم رفتن افسون همه

شمارهٔ ۱۵ : ای کشته مرا به تیغ لاغ و لابه

شمارهٔ ۱۶ : گاهی ز غمت چو ابر گرینده شوم

شمارهٔ ۱۷ : بستی کمر وداع و زین شیوه مرا

شمارهٔ ۱۸ : شوخی که بلای دل و دین افتاده ست

شمارهٔ ۱۹ : روزی که سوی اهل وفا می آیی

شمارهٔ ۲۰ : چون دیده ببندم به خیال تو خوشم

شمارهٔ ۲۱ : جانا بنشین و زان دو لب در گوشم

شمارهٔ ۲۲ : چون سوی من ای جان و جهان دیر آیی

شمارهٔ ۲۳ : وای دل آن که دلستانش برود

شمارهٔ ۲۴ : روزی بینی مرا به خاک افتاده

شمارهٔ ۲۵ : بی کار دلا به کارفرما نرسی

شمارهٔ ۲۶ : یارب ز زیان و سود خویشم برهان

شمارهٔ ۲۷ : تا ترک عوایق و علایق نکنی

شمارهٔ ۲۸ : تا کی طلب جانان چون نادانان

شمارهٔ ۲۹ : یک نیمه ز عمر در بطالت بگذشت

شمارهٔ ۳۰ : هر گه خوانی «الف بی » ای حورنژاد

شمارهٔ ۳۱ : بر عزم سفر دلی ز گیتی ناشاد

شمارهٔ ۳۲ : جانانه که آمد گل و گلشن همه او

شمارهٔ ۳۳ : گاهی کشیم به رفتن ای عشوه پرست

شمارهٔ ۳۴ : دیوانه شکل دین برانداز توام

شمارهٔ ۳۵ : در دیده ز تو ابر بهاری دارم

شمارهٔ ۳۶ : دیدار تو ای یار پسندیده من

شمارهٔ ۳۷ : از لجه هجر ساحلی می خواهم

شمارهٔ ۳۸ : رفت آنکه طلبگار وصالت باشم

شمارهٔ ۳۹ : خوش با دگرانی ای به رخ رشک پری

شمارهٔ ۴۰ : با تیغ تو گر سرنفرازم چه کنم

شمارهٔ ۴۱ : گفتی که سیاه است تو را خرقه به رنگ

شمارهٔ ۴۲ : آن مه که به دل حرف وفا کرده درست

شمارهٔ ۴۳ : قلبی بصفاء خدکم مفتون

شمارهٔ ۴۴ : ای از تو مرا گوش پر و دیده تهی

شمارهٔ ۴۵ : ای پایه بخل از تو شده پست سخا

شمارهٔ ۴۶ : از زیب خطت عذار نایافته زین

شمارهٔ ۴۷ : گل گرچه کشد سرزنش از خار درشت

شمارهٔ ۴۸ : خورشید می آنکه ساقی و دور مدام

شمارهٔ ۴۹ : بشکافت زمین به سبزه و گل بشکفت

شمارهٔ ۵۰ : پیری دیدم ز نقش هستی ساده

شمارهٔ ۵۱ : ای نطق تو آب زندگی را منبع

شمارهٔ ۵۲ : جامی عمری به خلق عالم پیوست

شمارهٔ ۵۳ : هستم ز علایق جهان آزاده

شمارهٔ ۵۴ : در دایره وفا نیی یک ساعت

شمارهٔ ۵۵ : ماییم ز فیض جود آن جان و جهان

شمارهٔ ۵۶ : گر بیدارم اسیر صد شور و شرم

شمارهٔ ۵۷ : ای خواجه به کوی اهل دل منزل کن

شمارهٔ ۵۸ : دل بهر تو صد تیغ ملامت خورده ست

شمارهٔ ۵۹ : دل را ز تو غیر روشنی خود چه رسد

شمارهٔ ۶۰ : ای خواجه مرا به لطف خود پروری

شمارهٔ ۶۱ : سنبوسه که دی خواجه فرستاد به من

شمارهٔ ۶۲ : بر ظلم خود ار تو ایست خواهی کردن

شمارهٔ ۶۳ : خوش آنکه به صد پاره چو میغت بینم

شمارهٔ ۶۴ : نی در دستم ز گنج دانش درمی

شمارهٔ ۶۵ : از دعوی و بارنامه بگرفت دلم

شمارهٔ ۶۶ : نوباوه بستان لطایف سخن است

شمارهٔ ۶۷ : این نسخه کزو عهد کهن شد تازه

شمارهٔ ۶۸ : هر دم طرحی زمانه بنیاد کند

شمارهٔ ۶۹ : این مرغ خجسته فر که میمون بادا

شمارهٔ ۷۰ : این نسخه که نزهتگه عقل و جان است

شمارهٔ ۷۱ : خوش آنکه ز داغ عشق تابی دارد

شمارهٔ ۷۲ : بر لوح زمانه نیست یک حرف صواب

شمارهٔ ۷۳ : خوشتر زکتاب در جهان یاری نیست

شمارهٔ ۷۴ : ای دیده ز نقش تو نگارستانی