بخش ۸۰ - حکایت آن پیر خارکش که از خار خواریش گل عزت می گشاد و جوان رعناوش که گل عزتش بوی خواری می داد

هوش مصنوعی: یک پیرمرد زحمتکش که لباس کهنه و درشتی بر تن دارد، خاردانی را بر دوش خود حمل می‌کند.

هوش مصنوعی: هر بار که لنگ‌لنگان قدم برمی‌داشت، در هر گام دانه‌ای از شکر می‌کاشت.

هوش مصنوعی: ای کسی که این آسمان بلند را برپا کرده‌ای و دل‌های غمگین را آرامش می‌دهی.

هوش مصنوعی: با چشمانم می‌نگرم تا دریابم چه کسی این‌قدر عزیز است که هرگز با من نبوده است.

هوش مصنوعی: در زمان خوشبختی، تو با زیبایی و سخاوت به من احترام گذاشتی و تاج افتخار را بر سرم قرار دادی.

هوش مصنوعی: به اندازه‌ای که شایسته است تو را ستودن نیستم، چون نباید به قدری ارزشمند تو، فقط به خاطر یک هدیهٔ شیرین صحبت کنم.

هوش مصنوعی: نوجوانی با غرور و ناز خود جوانی را از دور می‌نگرد و بر او نظارت می‌کند.

هوش مصنوعی: شخصی که همیشه شکرگزار بوده به شخصی سالمند و خاموش می‌گوید که ای پیر، دیگر سکوت کن.

هوش مصنوعی: خاک بر دوش تو چه نمادی از قدرت است و ارزش تو چیست؟

هوش مصنوعی: تو عمر خود را در تلاش و کوشش برای چیزهای بی‌ارزش گذرانده‌ای و هنوز نتوانسته‌ای که حرمت و عزت خود را از خواری و ذلت تشخیص بدهی.

هوش مصنوعی: پیر گفت که چه افتخاری از این بهتر است که نیمه شب به در خانه‌ات بیام و سر بر بالین تو بگذارم.

هوش مصنوعی: ای فلان، لطفاً یا صبحانه بده یا برای شام نان و آبی تا بخورم و بیاشامم.

هوش مصنوعی: من از این که به من توهین نکردی و مرا در دام شخصی چون تو نینداختی، سپاسگزارم.

هوش مصنوعی: به خاطر حرص و زیاده‌خواهی، به کسی چه شاه و چه گدا احترامی قائل نشد و بی‌وقفه در تلاش بود.

هوش مصنوعی: با وجود تمام سقوط‌ها و نواقص‌ام، هنوز هم به آزادی و آزادگی خود اهمیت می‌دهم.