بخش ۳۵ - حکایت آن فرو رفته به چاه جاه که از دست دوک ریسی رشته عنایتش به چنگ افتاد و کمند نجات او گشت

هوش مصنوعی: در حالی که وزیر در مسیر پادشاهی و قدرت و عظمت بود، می‌توانست در میان لشکر و جمعیت خود را به خوبی نشان دهد و زندگی باشکوهی داشته باشد.

هوش مصنوعی: حلقه‌ای زیبا از ستاره‌ها دور او را گرفته است و او مانند یک سردار، در میان جمعیت با شکوه و ارزشمند قرار دارد.

هوش مصنوعی: حضور و شکوه او چنان جذاب و دلکش است که نگاهی به او می‌تواند انسان را شگفت‌زده و سرمست کند.

هوش مصنوعی: هر کسی که زیبایی و عظمت آن مقام را دید، فریاد زد که این چه کسی است، این چه کسی است؟

هوش مصنوعی: در آنجا زنی چابک و پرانرژی حضور داشت و می‌گفت: تا کی باید منتظر باشیم و این شخص کیست؟

هوش مصنوعی: تو کسی را از نزدیک‌ترین محل به خداوند رانده‌ای و در جایگاه سلطنت و پراشای دنیا قرار داده‌ای.

هوش مصنوعی: دنیا با ترفندهایش انسان را فریب داده و او به این زیبایی و زینت دچار شده است.

هوش مصنوعی: تو در زیر این آسمان پر از پیچ و خم، به دلیل بی‌توجهی‌های زندگی، از همه چیز محروم مانده‌ای و هیچ بهره‌ای نداری.

هوش مصنوعی: یک صدای نجواگونه به وزیر رسید و او در دلش دلی داشت که پذیرای پند و نصیحت بود.

هوش مصنوعی: تیر کارگر به هدف خود رسید و کوه به عنوان سپری برای شکار او درآمد.

هوش مصنوعی: تمام وسایل و ابزارهای وزارت را کنار گذاشت و به حرم رفت تا زیارت کند.

هوش مصنوعی: در زمانی که آن مکان مقدس وجود داشت، افرادی مانند پاکان با دل‌های پاک در آنجا سکونت داشتند.

هوش مصنوعی: چه خوب است آن احساسی که ناگهان بر دل آدم می‌نشیند و به طور غیرمنتظره‌ای جراحتی را بر قلب آگاه به وجود می‌آورد.

هوش مصنوعی: شخصی که جاذبه و کشش دارد، از خودخواهی و خودپرستی فاصله می‌گیرد و از قضاوت‌های خوب و بد عقل نیز عبور می‌کند.

هوش مصنوعی: جای امید در کعبه است و صورت پر از نور در جهت قبله جاودانه می‌شود.