بخش ۴۰ - قصه آن گلخنی که در مشاهده جمال شاهزاده آتش در ژنده اش گرفت و از ژنده به تنش رسید و وی از همه بی خبر بود

هوش مصنوعی: چهره‌ی زیبا و دل‌ربای شاهزاده باعث شده است که در دل عاشق، روشنایی و عشق شعله‌ور شود.

هوش مصنوعی: زمانی که از کنار باغی زیبا و پر گل با سرعت عبور کردی، نتوانستی زیبایی آن را به درستی مشاهده کنی و در آن حال گم شدی.

هوش مصنوعی: زمانی که از درد عشق به درون آمدم، توانستم در فضایی تنگ و محدود مانند گلخن، جایگاه خود را بسازم.

هوش مصنوعی: مدت‌هاست که شاهزاده در مسیر خود گام برمی‌دارد، اما همچنان در تماشای زیبایی‌ها توقف نکرده است.

هوش مصنوعی: با نرمی و زیبایی، بهانه ای درست کرد و مرکبش را به سمت گلخانه سوق داد.

هوش مصنوعی: وقتی که گلخن، که نماد عشق و زیبایی است، به دیدار شاه رسید، با تمام وجود و هستی‌اش خود را به پای او انداخت.

هوش مصنوعی: چشم و دل خود را به زیبایی معشوق دوخته‌ام، در حالی که لباسش پاره و کهنه است، ولی این زیبایی آنقدر جذاب است که آتشی در درونم روشن کرده است.

هوش مصنوعی: او شعله‌ای را از لباسی کهنه بر تن خود آویخت و از دیدن شاه، نگاهش distracted شد.

هوش مصنوعی: در اینجا فردی مشغول تماشای چهره دوستش است و به نظر می‌رسد که آنچه برای او اهمیت دارد، خود دوست و زیبایی اوست، نه وضعیت ظاهری و جسمی او. او از ظواهر دنیا و انحطاط و مشکلات دور است و فقط به معشوق خود فکر می‌کند.

هوش مصنوعی: زمانی که پادشاه به سمت او با رحمت و مهربانی حرکت کرد، جز خاکستر چیزی از او باقی نماند.