بخش ۵۷ - قصه گریستن شاعری که قصیده غرا به حضرت شاه خواند و هیچ کس تحسین نکرد جز جاهلی که به اسالیب سخن عارف نبود

هوش مصنوعی: شاعر در هنر سخنوری مانند جادوگری ماهر است که در ستایش و تمجید از دیگران چیره‌دست و خبره عمل می‌کند.

هوش مصنوعی: برای پادشاهی، پرچم ستایش را برافراشت و شعر بلندی با انواع هنرهای شاعرانه سرود.

هوش مصنوعی: ستایش پادشاهان بر اساس عقل و اصول دینی جایز است، زیرا آنها پادشاه هستند و نماینده اراده خدا بر زمین به شمار می‌آیند.

هوش مصنوعی: در نزد افرادی که دارای دل و صفای درونی هستند، فوائد و برکات تنها به ستایش از افرادی می‌رسد که خود در مقام بلندتری قرار دارند.

هوش مصنوعی: روزی یکی از خوانندگان خوش صدا به درگاه شاه رسید و در مقابل او به زیبایی خواند.

هوش مصنوعی: نظم و ترتیب باید دارای صدای زیبا باشد تا از زیبایی آن افزوده شود.

هوش مصنوعی: او از ابتدا تا انتهای شعر را با دقت خواند و هر کلمه‌اش را به گوش پادشاه رساند.

هوش مصنوعی: حسن بیان و زیبایی در گفتار در بیان حقیقت از اهمیت زیادی برخوردار است، همان‌طور که در قرآن آمده است.

هوش مصنوعی: خواندن آن کتاب یا شعر که به انتها رسید، رهایی از بیان کلمات و آرامش حاصل شد.

هوش مصنوعی: شاعر منتظر بود تا حضار در مجلس او را تحسین کنند و برایش سر و صدا کنند.

هوش مصنوعی: از آن هنرمند، جان تازه‌ای می‌گیرد و در دیوانگی‌اش، شایسته ستایش است.

هوش مصنوعی: هیچ‌کس از ویژگی‌ها و زیبایی‌های آن شعر چیزی نگفت و نظری نداد.

هوش مصنوعی: ناگهان شخصی نادان و مغرور از دور سالن جلسه صدای بلندی زد.

هوش مصنوعی: خداوند تو را سپاس گوید که سخن نیکو گفتی، چرا که در ستایش پادشاه، ارزش و جمال کلامت را به خوبی درک کرده‌ای.

هوش مصنوعی: مرد شاعر وقتی به او نگاه کرد، دستش را بر چهره گذاشت و به شدت گریه کرد.

هوش مصنوعی: گفت که دیگر از این حد فراتر نروم و پشت به آن قضاوت نکنم، بلکه ستایش از آن چیز بد را متوقف کنم.

هوش مصنوعی: تحسین نکردن پادشاه و سربازان باعث نشد که بخت من تیره و بد شود.

هوش مصنوعی: شگفت‌زده‌ام از اینکه این حماقت باعث شد روز خوشی‌ام به چیزی دیگر تبدیل شود.

هوش مصنوعی: هرچه در باغ عقل و فهم وجود ندارد، حتی اگر بر روی درختان کلام نیروبخش و زیبا بماند، بیهوده است.

هوش مصنوعی: اگر شعری مورد توجه عموم قرار گیرد، همه می‌دانند که ممکن است ضعیف و ناپخته باشد.

هوش مصنوعی: خواهش هر فرد به مخلوقاتی است که شبیه به خود او هستند. چیزی که کامل و پخته شده است، متعلق به دوران نادانی و بی‌خبری نیست.

هوش مصنوعی: زاغ از صدای ناخوش خود ناله می‌کند، اما زاغ چه می‌داند که بلبل باغ چطور صاف و دلنشین می‌خواند.

هوش مصنوعی: جغد در گوشه ویرانه به خود می‌بالد، اما آیا از کاخ پادشاه جایی استقبال می‌کند؟

هوش مصنوعی: چشمی که به زیبایی‌های زیبا نگاه می‌کند، خود را عادت کرده و چیزی بیشتر از تحسین آن را نمی‌خواهد.

هوش مصنوعی: اگر بگویی که تمایل دل هرگز خالی از نسبت و رابطه نیست، باید بپذیری که این یک حقیقت است.

هوش مصنوعی: علی به قدری برجسته و والا است که وقتی به ویژگی‌ها و مناسبت‌های او توجه می‌کنیم، بهتر متوجه می‌شویم که چقدر برتر از دیگران است.

هوش مصنوعی: داستانی را برایت می‌گویم، توجه کن که با اندیشه در آن می‌توانی به جواب برسید.