بخش ۱۰۵ - تتمه قصه غوری

هوش مصنوعی: مرد غوری گرسنه و تشنه، از شدت ضعف و بی‌حال بودن، هیچ انرژی و قوتی در بدنش ندارد.

هوش مصنوعی: آهسته و با احتیاط به سمت خانه می‌رفت و هرکس که از او سؤال می‌کرد، به او پاسخ می‌داد.

هوش مصنوعی: هرگاه که قدم برداشتم و تلاش کردم، به محض اینکه متوجه شدم، به عقب برگشتم.

هوش مصنوعی: امروز نمی‌توانم به کعبه برسم، زیرا هنوز مسیر خیلی طولانی‌تری برای رسیدن به آن دارم.

هوش مصنوعی: از سه فرسنگ راه درونم پر از خون شده؛ چه توانم کرد وقتی که می‌بینم هزار بار باید بروم.

هوش مصنوعی: بعد از این، در گوشه‌ای دور از شلوغی‌ها و مشکلات زندگی می‌روم و به دیواری تکیه می‌زنم که نماد سختی‌ها و رنج‌هاست.

هوش مصنوعی: وقتی که صحبت با یار به دست نیامد، از صحبت کردن با دیگران دست می‌کشم.