بخش ۲ - مصایب مصنف و مناجات

هوش مصنوعی: ای تو درمانی برای دل‌های خسته و رنج‌کشیده، تسکینی برای سینه‌هایی که شکسته‌اند.

هوش مصنوعی: ای مهربان، به من کمک کن که دل خسته‌ام به تسلایی نیاز دارد، یاری‌ام کن که روح شکسته‌ام به ترمیم نیازمند است.

هوش مصنوعی: اگرچه من تمام زندگی‌ام را پر از معصیت و خطا کردم، اما دفتر اعمالم را پر از سیاهی و گناه گرداندم.

هوش مصنوعی: در این نوشتهٔ تیره به زیبایی و مهربانی خود توجه نکن، بلکه به اشتباهات و گناهان خود نگریست.

هوش مصنوعی: من به خاطر کارهایی که انجام داده‌ام شرمنده‌ام، تو هم در روز قیامت مرا سرزنش نکن.

هوش مصنوعی: با وجود اینکه خطاها و اشتباهات زیادی کرده‌ام، باز هم به تو امیدوارم و توقع دارم که کمکم کنی.

هوش مصنوعی: زیرا به تو اعتماد کامل دارم؛ تو آرزوی من و آرزوی همه هستی.

هوش مصنوعی: تو بزرگوار و سخاوتمندی، و من در وضعیتی نادار و بی‌چیز به سر می‌برم. تو در مقام سلطنت قرار داری و من در مقام فقر و نیاز به تو هستم.

هوش مصنوعی: من گدای کسی نیستم که خواسته‌ام را از این و آن تقاضا کنم؛ من آرزوی چیزی عمیق‌تر و مهم‌تر از خواسته‌های زودگذر دارم.

هوش مصنوعی: من گدایی هستم که دردی دارم؛ اشک‌هایم سرخ و صورتم زرد است.

هوش مصنوعی: من از مسیر عشق و دلدادگی بالا نمی‌آیم، حتی اگر به خاطر عشق گرد و غبار و سختی‌ها بر بدنم نشیند.

هوش مصنوعی: زمانی که به خاک او بیفتم و با خواری به او احترام بگذارم، تو با مهربانی مرا از زمین بر می‌داری.

هوش مصنوعی: هرچند که درون من مانند آتش مشتعل است، اما اگر کسی به من نگاهی کند، آیا این برای او ضرری دارد؟

هوش مصنوعی: من نمی‌گویم که به من محبت و کمک کن، هر کاری که می‌توانی انجام بده.

هوش مصنوعی: سرانجام، این بندهایی که مرا به هم متصل کرده‌اند، از هم جدا خواهند شد و من به خودم خواهد پیوست.