بخش ۱۴ - باب چهارم در خلق خوش که مایه راحت و مرهم جراحتست

هوش مصنوعی: ای جوان، چند وقت می‌توانی بدخواهی و بدخلقی کنی؟ از خوی بد نمی‌توان جز جفا و ستم انتظار داشت؟

هوش مصنوعی: تو انسان هستی، پس چطور ممکن است رفتارهایی که شبیه دیوان و موجودات وحشی است در تو وجود داشته باشد؟ از یک سو، خصلت‌های نیکو در تو هست و از سوی دیگر، این رفتارهای ناپسند به چه دلیل در تو وجود دارد؟

هوش مصنوعی: زیبایی و نیک چهرگی، راه راست و درست را نشان می‌دهد و محمد، دارای اخلاق بزرگ و برجسته‌ای است.

هوش مصنوعی: زمانی که صبح فرامی‌رسد، با رویی شاداب و خوشحال باش، زیرا تو با یک لحظه می‌توانی جهانی را روشن و پر از زندگی کنی.

هوش مصنوعی: انسانی با رفتار و خوی نیکو می‌تواند در هر جایی که باشد، مثل گل خوشبو و زیبا جلوه کند و توجه دیگران را جلب کند.

هوش مصنوعی: بسیار خوب است که کسی که دلگیر و ناراحت است، در جایی نشسته باشد که کسی او را نبیند.

هوش مصنوعی: هر کسی به گل نگاه می‌کند که با چهره‌ای شاداب و باز در حال خندیدن است.

هوش مصنوعی: چون غنچه‌ای که رویش را پوشانده، در درونش چیزی زیبا و پرشکوه پنهان است، همان‌طور که بیرونش زنگاری دارد.

هوش مصنوعی: اگر کسی بی‌اخلاق باشد، هیچ لطف و محبت او ارزش ندارد. چرا که بخشش و کرم او تنها به خاطر نفع خود و پول است، و این نوع کرم از مردم بدکردار نشأت می‌گیرد.

هوش مصنوعی: اگر کسی با دل سنگینش بر زمین بیندازد، آنگاه آن سنگ مانند باران می‌ریزد.

هوش مصنوعی: اگر کسی در سختی و غم به یاری من بیاید، هر قطره خون دل من برای او ارزشمند مانند لعل باکیفیت خواهد بود.

هوش مصنوعی: زیبایی و شکوه چهره مانند باغی پرگل است، اما از شدت خوی و طبع تند، رنگ و آب آن کم شده است.

هوش مصنوعی: گلی که زیباست، تنها عیبی که دارد این است که در کنار زیبایی‌اش، درد و سوزی از خارها در دل دارد.

هوش مصنوعی: ظاهر و شکل ظاهری چه فایده‌ای دارد؟ اگر شخصیت و رفتار خوبی نداشته باشی، رنگ و روی ظاهری چه سودی دارد؟ اگر درونت خوشبو و خوب نیست، هیچ اعتباری ندارد.