شمارهٔ ۱۷ - برای کسی که اشعار او را به سرقت برده است

هوش مصنوعی: غزلی از من به دست یک رند افتاده که به خاطر شرم نمی‌توانم نامش را ببرم.

هوش مصنوعی: حرف‌های عاشقان همیشه روشن و واضح است، اما فردی که دلخواه و بی‌خیال است هرگز به درک رازهای عشق نخواهد رسید.

هوش مصنوعی: اگر ویژگی‌های ویژه‌ای برای تمایز وجود نداشت، حتی سحر و جادو را هم نمی‌توانستی به اعجاز نسبت بدهی.

هوش مصنوعی: دو بیتی زیبا و دلنشین به یادم آمده که از زیبایی‌های گذشته حکایت می‌کند.

هوش مصنوعی: این بیت به ما می‌گوید که نکنه‌های زیبا و جذاب با کلمات شیرین و دلنشین، تاثیر زیادی بر دل و روح انسان می‌گذارند. قلمی که سخن را می‌نویسد، با ذوق و هنری خاص، زیبایی و لذت را به کلامی که می‌نویسد، می‌بخشد.

هوش مصنوعی: این بیت به مقایسه دزد شاعر با ماکیانی می‌پردازد که وقتی زیر آن می‌نشینند، بیضهٔ غاز را در خطر می‌گذارند. به نوعی به خطر افتادن آثاری از شعر و ادبیات اشاره دارد که ممکن است به خاطر دزدی و جعل هنر نابود شوند.

هوش مصنوعی: بچّه‌ها به سمت دریا می‌روند و او در آنجا تنها و بدون قدرت می‌ماند.