غزل شمارهٔ ۸۲

هوش مصنوعی: من از شراب در پای این خم، دامنم را شستم و از هر آلودگی پاک کردم. اما چرا کسی از این آلودگی‌ها پاک نمی‌شود، وقتی که به این زشتی‌ها عادت کرده است؟

هوش مصنوعی: واعظ به مردم می‌گفت که نوشیدن می و حضور شاهدان برای کسی ضرری نداشته است و من هرگز حرفی را از کسی نشنیده‌ام که به این بیهوده‌گی باشد.

هوش مصنوعی: روزی که بدنم در خاک از بین می‌رود و جانم آرامش می‌یابد، هر ذره از خاک من به دنبالت خواهد بود، حتی بعد از اینکه پوست و گوشت من از هم بپاشند.

هوش مصنوعی: ای زاهد! تو که آرام و بی‌دغدغه‌ای، تا چه زمانی می‌خواهی با سخنان تند و انتقادآمیزت، عشق‌ورزی ما را زجر دهی؟ به خاطر آرامشت، قدردانی کن و ما را رها کن.

هوش مصنوعی: من از حالات درونی تو آگاه‌ترم و می‌دانم که حتی با صدها آلودگی، تو از شیخ پاکدامن بهتر هستی.