غزل شمارهٔ ۶۰

هوش مصنوعی: ای دلِ گمشده، به کجا می‌توانم تو را پیدا کنم وقتی که در دامِ درد و رنج گرفتار شده‌ام؟

هوش مصنوعی: دیروز مانند آفتاب درخشان و روشن بودی، اما امروز مثل کیمیا که به سختی پیدا می‌شود، شگفت‌انگیز و نادر شده‌ای.

هوش مصنوعی: ای پرنده‌ای که از آشیانت فرار کرده‌ای، در مکان بحرانی و دشوار، تو را جستجو می‌کنم.

هوش مصنوعی: ای کسی که به خاطر زیبایی چشمان نیکوکان، دچار درد و رنج شده‌ای، از چشمانت می‌خواهم که خون دل مرا به تماشا بگذارند.

هوش مصنوعی: ای بیمار که از درد جان به ستوه آمده‌ای، من از هر کس که بر سر دوات نشسته باشد، یاری می‌طلبم.

هوش مصنوعی: گاهی از قلم و نوشته‌ها برای رفع مشکل کمک می‌گیرم و گاهی از دعا و نیایش برای درمان دردهای خود بهره می‌برم.

هوش مصنوعی: هیچ‌کس نمی‌تواند درد تو را درمان کند، مگر اینکه من از خداوند چاره‌ای بخواهم.

هوش مصنوعی: صدای دل می‌گوید که تو رفته‌ای و من در هر جایی که باشی، دنبالت می‌گردم.