غزل شمارهٔ ۵

هوش مصنوعی: ای غزال وحشی، تو از من می‌گریزی و هر گام که برمی‌داری، مثل فرار است. من هم در این دشت وسیع و بی‌اثر بدون هدف در حال دویدن هستم.

هوش مصنوعی: تو هر شب به خواب خوش می‌روی و من در انتظار و دغدغهٔ دوری تو هستم. دل من به خاطر این دوری می‌تپد و شب‌ها را با درد می‌گذرانم.

هوش مصنوعی: ما نصیحت‌های خوب و دلسوزانه‌ات را شنیدیم، اما تو به آن‌ها توجه نکردی. در آینده، مشکلاتی که ناشی از همین نادیده گرفتن نصیحت‌هاست، به سراغت خواهد آمد.

هوش مصنوعی: پر و بالم در گوشه قفس به حسرت افتاده است، اما خوش به حال روزهایی که آزاد بودم و در باغ گل‌ها می دویدم.

هوش مصنوعی: حالا اگر در من نگاه کند و ببیند که در حال خوار و غصه‌ام، دیگر آن شوق و محبت که زمانی بخاطر شرم از دیدن من در چهره‌ام بود، کجا رفته است؟

هوش مصنوعی: او در مجالس دیگران بی‌توجهی‌ها کرده بود و امشب به نزد من نیامده بود. اگر آن دزدیده دیده‌ها، که همیشه به دیدن من می‌آمد، به من سر می‌زد.