غزل شمارهٔ ۱۹

هوش مصنوعی: هرگز امید و ترسی از رسیدن یا جدایی از معشوق ندارم. من عاشق هستم و عاشق بودنم به هیچکدام از این حالات وابسته نیست.

هوش مصنوعی: هر شب مردم از ناله و فریاد من بیدار می‌شوند، اما چه فایده دارد وقتی که کسی نیست تا صدای من را بشنود.

هوش مصنوعی: من در حریم او بار سنگینی دارم، اما در بیرون از آنجا جا دارم تا وقتی که دیگری بیاید، بگویم یار من نیست.

هوش مصنوعی: هر که از طرف محبوب پیام صداقت و وفا بیاورد، دل مرا تسکین می‌دهد، اما می‌دانم که این حرف‌ها از خود محبوب نیست.

هوش مصنوعی: باغ و گلزار او بهشتی شاداب و زیباست، اما افسوس که به خاطر هجوم زاغ‌ها، دیگر بلبل خوشخوانی در این گلستان نیست.

هوش مصنوعی: در عشق یار، با دیگران سخن مگو؛ چون این افراد ناآشنا، قابل اعتماد نیستند و رازها را درک نمی‌کنند.