خانه معرفی پرسش‌های متداول حریم خصوصی بیت تصادفی تازه‌های گنجور تماس

غزل شمارهٔ ۱۰

هاتف اصفهانی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۰

نوید آمدن یار دلستان مرا

بیار قاصد و بستان به مژده جان مرا

فغان و ناله کنم صبح و شام و در دل یار

فغان که نیست اثر ناله و فغان مرا

فغان که تا به گلستان شکفت گل، بادی

وزید و زیر و زبر کرد آشیان مرا

مرا جدا ز تو ویرانه‌ای است هر شب جای

که سوخت آتش هجر تو خانمان مرا

غزل شمارهٔ ۹: گل خواهد کرد از گل ما غزل شمارهٔ ۱۱: به قصد کوی تو بی‌رحم عاشقان ز وطن‌ها

اطلاعات

وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)

قالب شعری:غزل

منبع اولیه: ویکی‌درج

تعداد ابیات: 4

* با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.

برگردان به زبان ساده

نوید آمدن یار دلستان مرا

بیار قاصد و بستان به مژده جان مرا

هوش مصنوعی: به من خبر آمدن محبوب دل‌انگیزم را برسان و با خود شادی و سرور به ارمغان بیاور.

فغان و ناله کنم صبح و شام و در دل یار

فغان که نیست اثر ناله و فغان مرا

هوش مصنوعی: هر صبح و شام در دل ناله و افسوس می‌کنم، اما در دل یار هیچ اثری از این ناله‌ها وجود ندارد.

فغان که تا به گلستان شکفت گل، بادی

وزید و زیر و زبر کرد آشیان مرا

هوش مصنوعی: آه که وقتی گل در گلستان شکفت، بادی وزید و لانه‌ی من را به هم ریخت.

مرا جدا ز تو ویرانه‌ای است هر شب جای

که سوخت آتش هجر تو خانمان مرا

هوش مصنوعی: هر شب برای من مکانی بی‌سر و سامان وجود دارد که در آن آتش جدایی تو، زندگی‌ام را نابود کرده است.