شمارهٔ ۱۱۵ - رباعی
حافظ
»
اشعار منتسب
»
شمارهٔ ۱۱۵ - رباعی
گل را دیدم نشسته بر تخت شهی
گفتا بشنو راستی از مرد رهی
من طفلم و بی گنه مرا میسوزند
ای وای به تو که پیری و پر گنهی
شمارهٔ ۱۱۴ - رباعی: تا کی بود این جور و جفا کردن تو
شمارهٔ ۱۱۶ - رباعی: گل گفت اگر دستگهی داشتمی
اطلاعات
وزن:
مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
قالب شعری:
رباعی
منبع اولیه:
حمیدرضا محمدی
تعداد ابیات:
2
* با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
