غزل شمارهٔ ۴۸

صوفی با نور و درخشش می راز بزرگی را فهمید؛ اصل هرکس را از این لعل سرخ می‌توانی بشناسی.

ارزش گل‌ها را فقط بلبل می‌داند، نه‌هر کسی که صفحه‌ای بخواند بدان معنی‌است که آن‌را فهمیده است.

تمام دو جهان را به دل عاشق دادم، به‌جز عشق تو همه چیز را فانی و نابود دانست.

هوش مصنوعی: اکنون به جایی رسیده‌ام که حتی عده‌ای از افراد معمولی نیز متوجه این شادی پنهانی من شده‌اند.

یار ما، آسایش ما را به‌مصلحت ندید وگرنه حال ما را درک می‌کند.

هرکسی ارزش نسیم یمانی را بفهمد، از نیکی نظر خود می‌تواند سنگ و گل را به لعل و عقیق تبدیل کند.

ای کسی که از دانش و فهم عقل، بدنبال آموختن حقیقت عشق هستی، می‌ترسم که این نکته را به‌درستی درنیابی.

شراب بیاور زیرا کسی که بداند چگونه باد خزان به باغ گل دنیا آسیب می‌زند، نباید به زیبایی‌های دنیا ببالد.

هوش مصنوعی: حافظ این جواهر شعر را که با ذوق و استعداد خود سروده، نتیجه تربیت و آموزش آصف دومی می‌داند.