غزل شمارهٔ ۴۷۷

هوش مصنوعی: دو دوست عاقل داریم و بادهٔ قدیمی، در کنار هم آرامش و مطالعهٔ کتابی و نشستن در گوشه‌ای از چمن را تجربه می‌کنیم.

هوش مصنوعی: من هیچ‌گاه این جایگاه را به دنیا و آخرت نخواهم داد، حتی اگر هر لحظه گروهی به دنبال من بیفتند.

هوش مصنوعی: هر کسی که به رضایت و قناعت از زندگی راضی باشد و به دنبال دنیا و تکیه بر财富 آن نباشد، مانند کسی است که ارزش‌های بزرگ را به خاطر چیزهای کم و ناچیز از دست می‌دهد.

هوش مصنوعی: بیا تا این کارخانه همیشه پررونق باقی بماند، نه به زهد و تقوای تو که شاید فشار زیادی به ما بیاورد، و نه به فسق و نافرمانی من که می‌تواند مشکلاتی ایجاد کند.

هوش مصنوعی: در این دنیای پرفراز و نشیب، نمی‌توان به آسانی تشخیص داد که آیا در گذشته از گل‌ها و زیبایی‌ها بوده یا از علف‌های خشک و بی‌ارزش.

هوش مصنوعی: به آینه جام نگاه کن و ببین که چه تصاویری از عالم غیب در آن نقش بسته است، که هیچ‌کس یادش نمی‌آید چنین زمان شگفت‌انگیزی وجود داشته باشد.

هوش مصنوعی: از این هوای آلوده‌ای که بر باغ می‌گذرد، عجیب است که هنوز عطری از گل‌ها و رنگ نسترنی به مشام می‌رسد.

هوش مصنوعی: ای دل، سعی کن صبر را پیشه کنی، زیرا خداوند هرگز چنین جواهر ارزشمندی را به دست شیطان رها نخواهد کرد.

هوش مصنوعی: دوران زندگی با این مشکل و بلای بزرگ دچار به هم ریختگی و تنش شده است. حافظ، کجاست که فکر و نظر یک حکیم یا یک اندیشمند را در این شرایط به کار گیرد؟